In this post I will show a simple code and explain how to pass information between Jsp and Servlet. This information sharing is highly essential for many programming scenarios encountered in real time.

We will pass information to and fro between servlets and jsp using sessions and servlet context information.
I presume you know how to invoke a servlet from a jsp page by making entries in web.xml in Tomcat Container.
If you are using Eclipse, the latter will take care of the mapping, though in some cases you would have to manually make the entry in web.xml (Deployment Descriptor).

Overview:
We got 4 files here:

• Page1JSP.jsp
• Page2Servlet.java
• Page3JSP.jsp
• Page4Servlet.java

1. We will pass a value from Page1JSP to Page2Servlet.
2. Then we will pass another value from Page2Servlet to Page3JSP.
3. And finally, we pass a value from  Page3JSP to Page4Servlet.
4. In addition, we will be accessing a value in Page4Servlet that has been sent from Page1JSP to Page2Servlet.

Lets see some action!

In Page1JSP.jsp,
This is the form we have in Page1JSP.jsp

Notice that we are passing the form data “tName” to a servlet named “Page2Servlet”.

Output of Page1JSP.jsp:

In Page2Servlet.java,
We obtain form data sent by Page1JSP.jsp  in the service() method of the servlet:

Next, we create a  session  and set an attribute named “Page2SessAttr”
Page2SessAttr contains the form value received from Page1Jsp. You can also set any another value into it.
Next, we obtain the Servlet Context and set an attribute in it, so that when we  pass a servlets context to a Jsp , the latter would be able to access the attribute set and “forwarded” by the servlet.

Page3Jsp will receive the entire context of the servlet, that includes even the attributes set by the latter.

In Page3JSP.jsp,
We will access the values sent by Page2Servlet both by the session and through the servlet context.

Notice that, towards the end of the code, we have also created another session attribute named “Page3SessAttr”. The session itself was created in Page2Servlet.

In Pag3Jsp, we have just accessed that session and NOT created a new session. This you can know from the following line in the above code:

HttpSession sess = request.getSession(false);

The parameter “false” indicates that this is an already created session.

Finally, In Page4Servlet.java
We will access the session attributes set by Page3JSP.jsp

In addition, “recvStr2” contains the value of “Page2SessAttr” set in Page2Servlet session.

The final output I see in my Eclipse console is:

I hope, this piece of material was clear enough to explain you how to share values between Servlets and Jsp. There may be other methods of sharing too, but this seems fairly simple to me.

If you are not clear with my explanations in tutorial just read follow the code snippets alone.

Share this post if you like it!
Cheers!

    

      மணிமேகலை பிரசுரத்தின் “கண் திருஷ்டிகளும் பரிகாரங்களும்” என்ற புத்தகத்தை சமீபத்தில் நான் படிக்க நேர்ந்தது. அதில் சில சுவாரசியமான செய்திகள் குறிப்பிடப்பட்டு இருந்தன. அவற்றை இப் பதிவின் மூலமாக உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன். நம்புவர்கள் நம்பலாம், நம்பாதவர்கள் இதன்  சுவாரசியம் கருதி தொடர்ந்து படிக்கலாம். 

DR S SURESH goes on a spiritual sojourn as he re-visits some prominent and lesser-known temples in and around Thiruvanmiyur.

The festival season has set in and all the temples in the city are busy preparing for special events and rituals connected with each festival.Thiruvanmiyur,which is presently a bustling residential locality on the southern fringes of Chennai city,was,for centuries,a small village with large temples and traditional tile-roofed houses.It was one of the last villages to be included within the modern city.
Thiruvanmiyur has a long and interesting history.According to the locals,the very name Tiruvanmiyur is derived from the name of the famous saint Valmiki,the author of the epic,Ramayana.He is believed to have lived here for some years,several centuries before Christ.There is a small temple dedicated to this saint in the area.

Between 300 BC and 300 AD,Roman traders frequented Thiruvanmiyur,which was then a part of the kingdom of the Sangam Cholas.The Romans came to India to buy our spices,gemstones,textiles,ivory and sandalwood.In return,India got wine,gold,silver and lead from Rome.Since the 19th century,Roman coins have been recurrently reported from the Mahabalipuram-Thiruvanmiyur coastal stretch.Thiruvanmiyur was located between two major ports frequented by the Romans,namely Mahabalipuram or Mallai and Mylapore.In Greek literature,the former port was called Malange and the latter port,Mylarpha.

After the decline of the Sangam Cholas,Thiruvanmiyur came under the control of the Pallava dynasty (fourth to ninth centuries AD).An interesting coin minted by this dynasty was unearthed from the compound of a school in Thiruvanmiyur in August,1989,when the school authorities were digging the ground for Independence Day celebrations.The coin was made of lead.It featured the bull,the royal crest of the Pallavas,on the obverse and a vase with a tree on the reverse.On typological grounds,archaeologists have assigned this coin to the fourth century AD.After the Pallavas,Thiruvanmiyur came under the rule of the Medieval Cholas or Imperial Cholas and later,the Vijayanagar empire.Subsequently,the region was passed on to the British.

The biggest and most important temple in Thiruvanmiyur is undoubtedly the Marundisvarar Temple on the East Coast Road.This temple has two main entrances – one facing east and the other facing west.Although the temple existed during the age of the Pallavas,most of the structures in the campus belong to the time of the Cholas and the Vijayanagar empire.The temple was extensively damaged when Hyder Ali,the Sultan of Mysore,invaded the area in the eighteenth century.Unlike many other Hindu temples where the main shrine faces east,the principal shrine in the present temple faces west.The vimana or tower above this shrine is over 30 feet high.The shrine of Goddess Tripurasundari faces south and belongs to the period of the king Rajendra I Chola (1012-44 AD).To the north-east of the temple is a large tank with a pillared Niradum Mandapa (bathing pavilion ).The tank has been cleaned and restored recently.It is rather strange that this beautiful temple has not got the publicity that it richly deserves.It is rarely visited by tourists.Hundreds of people pass by this temple each day,while driving to the tourist sites of Mahabalipuram and Dakshinachitra,but none of them are aware of its unique heritage.

The writer is the Tamil Nadu State Convener,INTACH and is presently in Washington DC,studying the American system of Heritage Conservation,as a Fulbright Scholar and this article appears in Times of India Chennai Edition dated 22.10.2011

***

The Valmiki temple in Thiruvanmiyur, which is steeped in legend, is believed to be at least 1,300 years old.
Be it a huge edifice in the centre of the road or just a small elevation beneath a tree, temples have always had special significance in Chennai.

And the Valmiki temple, sitting bang in the middle of East Coast Road in Valmiki Nagar is no exception.
Legend has it that poet Valmiki, after writing the Ramayana, was heading south along the sea shore and rested here.
Hence, the area is called Thiruvanmiyur. Although the temple looks like a mandapam, it is believed to be at least 1,300 years old.

During the Chola reign, the Maruntheeshwarar temple was constructed. Now the Valmiki temple is officially under the supervision of Maruntheeshwarar temple. But the Valmiki temple has been under threat from the development of ECR. The government planned to demolish the temple as it is in the centre of the road.
“The temple authorities have managed to get a stay order on the demolition.Now attempts are being made to widen the road around the temple, so that it will serve as a median and not be an inconvenience,” says Kuppuswamy, an officer at the Maruntheeshwarar temple.

Every year the Brahmatosav festival takes place in March and special pooja is done every month on the full moon day.

The above piece of information appears in the Chennai edition of The Hindu, dated Jan 23,2003.

I had bought a Belkin router few months back. The label on the router box said that it supports only Windows and Mac operating systems. I wondered why it can’t support Linux(Ubuntu) when it could sense a Mac. So I set out on a frustrating journey to find out how to make my Compaq Presario CQ50 dual booting Windows 7 and Ubuntu 10.10 to be able to detect my Belkin N150 router in Ubuntu.

First, I created a wireless connection in the Network Manager. It should be noted that the wifi button on my laptop never toggled between ON and OFF. It was always turned ON.The “Wireless Networks” option in Network Manager applet either read as “device not ready” or “wireless network disabled”. Moreover I was conveniently able to connect to wired Internet.

So I probed for the driver used by my system.

$ ethtool -i eth0 

My driver was r8169, which I downloaded from this[1] site.

I installed it as instructed in that downloaded package.

Next, I ran the following command to list all the wired and wireless connections available for my system.

$ ifconfig -a 

Surprisingly, it showed an entry “wlan0″ for the wireless network, apart from “eth0″ and “lo” for wired and loopback connection.

So, I thought of enabling the wireless connection using the following command:

$ sudo ifconfig wlan0 up 

But, that threw an error “SIOCSIFFLAGS: Operation not possible due to RF-kill” so I googled for solutions using that error message and I chanced upon this[2], this[3] and this[4] solutions.

Based on the instructions in those sites i did the following:

$ rfkill list 

the result was:

0: hp-wifi: Wireless LAN

Soft blocked: yes

Hard blocked:no

1: phy0: Wireless LAN

Soft blocked: no

Hard blocked: no

Now we would reach the solution if we set “Soft Blocked” to “yes” for hp-wifi.

So i did:

$ sudo rm /dev/rfkill 

then restarted laptop and then again in the terminal:

$ sudo rfkill unblock 0 

or

$ sudo rfkill unblock wifi 

and then finally,

$ sudo ifconfig wlan0 up 

Bingo! it worked. The wireless networks were now detected by my ubuntu 10.10

[1] http://goo.gl/4SUAn

[2] http://goo.gl/Ubpc6

[3] http://goo.gl/NmWWz

[4] http://goo.gl/oy3We

ஓமந்தூர் ராமசாமி ரெட்டியார், ஓமந்தூரில் உள்ள ஒரு செல்வந்தர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். இவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. இளமைப் பருவத்திலேயே மனைவியை இழந்தும், மறுமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இல்லறத்தில் வாழ்ந்த ஒரு துறவி என்றே சொல்லலாம்.
தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் களுள் ஒருவர், காந்தியடிகளின் வழியில் தவறாது நடந்தவர்.
அவர் வாழ்நாளில் பொய்யே பேசியதில்லை. உண்மை பேசுகிறவன் அரசியல்வாதியாகவும் ஆகலாம் என்பதை மெய்ப்பிடித்துக் காட்டியவர். தவறு செய்கிறவர்கள் யாராயிருந்தாலும், அவரைக் கண்ணெதிரிலேயே கண்டித்துத் திருத்தும் பழக்கம் கொண்டவர். பொய்யர்களை அடியோடு வெறுத்து விடுவார். “அநீதியை எதிர்க்காதவன் ஆண் மகன் அல்ல…” என்பது அவரது வாக்கு. பொறுமையும், சகிப்புத் தன்மையும் கொண்டிருக்கும் அவரால், பிறர் செய்கிற தவறை சகிக்க முடிவதில்லை. இதனால், அவரை சிலர், முன்கோபி எனக் கூறு வதுண்டு.
நம் மாநிலத்தின் முதலமைச்சர் பதவியை, 1947ல் ரெட்டியார் ஏற்றுக் கொண்டார். பதவியை ஏற்கும் முன்னே, “ரெட்டியார் பதவி ஏற்க மாட்டார்…” என்ற வதந்தியை உண்டு பண்ணி விட்டனர். பதவி ஏற்ற பிறகு, “ஆங்கிலமே தெரியாதே… என்ன செய்வார்?” என்ற கேள்வியை கிளப்பி விட்டனர். காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் நடந்த உள் போராட்டத்தின் விளைவால், முதலமைச்சர் பதவி ரெட்டியாருக்கு கிடைத்தது. இதில், காமராஜரின் முயற்சி பாராட்டத்தக்கது.
ஆங்கிலம் அறியாதவர்களால் ஆட்சி நடத்த முடியாது என்று கூறுபவர்கள் வாய் மூடும்படி ஆட்சி நடத்தினார் ஓமந்தூரார்; காரணம், அவரது நேர்மை. கட்சி பற்றாளர்களின் வம்புக்கும், இழுப்புக்கும் கூட இசைந்து கொடுக்கும் தன்மை நேர்மைக்கு வராது.
இப்படிப்பட்ட முதலமைச்சர் ரெட்டியார் மீதும், நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை, காங்கிரஸ் கட்சியினரே கொண்டு வந்தனர். அதைக் கொண்டு வந்தவர்களில் தங்களுக்கு, “கான்டிராக்ட்” கிடைக்க வில்லை என்பவரும், தங்கள் உறவினருக்கு, “டெபுடி சூப்பிரண்ட் பதவி” கிடைக்கவில்லை என்பவரும் இருந்தனர். இதைக் கண்டதும், ரெட்டியார் பதவியை உதறி எறிந்து வெளியேறினார்.
— “என் நண்பர்” நூலில், கி.ஆ.பெ.விசுவநாதம்.
***

ஒரு கிராமத்தில், 70 ஆண்டுகளுக்கு முன், அரிச்சந்திரன் நாடகம் நடந்தது. நாடகத்தில் அரிச்சந்திரன் மகன் லோகிதாசனை பாம்பு கடித்து, அவன் அழ வேண்டிய கட்டம். மேடையில் புல் பரப்பியிருந்தனர். மேடைக்கு வந்து லோகிதாசனாக நடித்த பையன் திடீரென்று அலற ஆரம்பித்தான். “ஐயோ… என்னை தேள் கொட்டி விட்டது…” என்று கத்தினான்.
திரை மறைவில் இருந்த நாடக வாத்தியார், உடனே கோபமாக, “ஏய்… பாம்பு கடித்து விட்டது என்று சொல்லச் சொன்னால், தேள் கொட்டி விட்டது என சொல்கிறாயே…” என்று கண்டித்தார்.
சிறுவனோ மீண்டும், “இல்லை… தேள்தான் கொட்டி விட்டது…” என்று அழுதான். உடனே அவனை அடிப்பதற்காக மேடைக்கு வந்த வாத்தியார், கீழே தேள் ஒன்று ஓடுவதைக் கண்டார். பிறகுதான் நடந்ததை அறிந்து, தேளை அடித்துவிட்டு, சிறுவனுக்கு மருந்து போட்டனர்.
***
காமராஜர் முதலமைச்சராக இருந்த போது, ஒவ்வொரு நாள் இரவும் படுக்கப் போவதற்கு முன், தன்னைப் பார்க்க வந்த எல்லாரும் போய் விட்டனரா என்று, தன் உதவியாளர் வைரவனிடம் கேட்பார். “போய் விட்டனர்…” என்று சொன்ன பிறகும், இன்னொரு ரவுண்டு போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரச் சொல்வார். காரணம் கேட்டதற்கு, “சில பேர் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டோ, பயப்பட்டுக் கொண்டோ ஒதுங்கி நின்று விடுவர். கடைசியில் பார்க்க முடியாமலே ஊர் திரும்பி விடுவர். ஏழைகளாக இருப்பர், மறுபடியும் வரவேண்டுமெனில் செலவு செய்ய வேண்டும், பாவம், அதனால் தான்…” என்பார்.
ஒருமுறை வெளியூரிலிருந்து காரில் திரும்பும் போது, தூங்கிக் கொண்டே வந்தார். கார் சைதாப்பேட்டை பாலம் அருகே நின்று கொண்டிருந்தது. டிராபிக் ஜாம், ஒரே ஒரு போலீஸ்காரர் மட்டும் நின்று, போக்குவரத்தை சரிபடுத்திக் கொண்டிருந்தார்.
உடனே காமராஜர், கீழே இறங்கி, அவரும் அந்தப் போலீஸ்காரரோடு சேர்ந்து, போக்குவரத்தை ஒழுங்குபடுத்த உதவினார். பின்னர், உடனடியாக சைதாப்பேட்டை போலீஸ் நிலையத்திற்கு சென்று, இதுபோன்ற இடங்களில் இன்னொரு போலீஸ் காரரை கூடுதலாக போடும்படி கடிந்து
கொண்டார்.
***

இயற்கைக்கு எதிராக மனிதன் செயல்படும் போது, அது, அவனுக்கு, “பொட்” என்று தலையில் குட்டியது போன்ற பாடம் கற்பிக்கிறது – ஒவ்வொரு முறையும்… ஆனாலும், இவன் திருந்துவதில்லை!
இப்படித்தான் நடந்தது இங்கிலாந்தில்… இங்கிலாந்து நாட்டு பசுமாடுகளை, “டிவி”களில் பார்த்து இருப்பீர்கள்… கொழு, கொழுவென இருக்கும்; 30-40 லிட்டர் பால் கொடுக்கும். இதற்கும் அதிகமாக பால் வேண்டும் என பேராசைப்பட்டனர்.
இதற்கென ஆராய்ந்து, விசே ஷ உணவு தயாரித்தனர். சாக பட்சிணியான மாட்டுக்கு, மாட்டு எலும்புத் தூள் கலந்த உணவைக் கொடுத்தனர்… பால் மற்றும் இறைச்சி அதிகமாகத்தான் கிடைத்தது. ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் மாடுகளுக்கு பைத்தியம் பிடித்து விட்டது. இதை, “மேட் கவ் டிசீஸ்” என்றனர்.
இந்த நோய் பீடித்த மாடுகளை, சில ஆண்டுகளுக்கு முன் லட்சக்கணக்கில் கொன்று எரித்தனர்.
இங்கிலாந்தையும், பிரான்ஸ் நாட்டையும் ஆட்டிப் படைப்பது, “கா-வா” நோய் எனப்படும், “புட் அண்ட் மவுத்” நோய். நம் நாட்டில், இந்த நோய் கண்ட மாடுகளை தனியே பிரித்து, விளக்கெண்ணெயும், மஞ்சளும் தடவி வருவர்… இந்த நோய் கண்ட மாடுகள், உணவு எடுத்துக் கொள்ளாது… அதனால், மூங்கிலை வாயில் நுழைத்து, அரிசிக் கஞ்சி ஊற்றுவர். பத்து நாளில் நோய் ஓடிப் போகும்.
ஆனால், இங்கிலாந்திலோ, இந்நோய் கண்ட, மாடு – ஆடுகள், ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல… ஏழு லட்சத்தை கொன்று குவித்துள்ளனர்.
நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லை… இதென்ன சோகம்…
இந்த நேரத்தில், கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழக, உளவியல் துறை பேராசிரியர் வேதகிரி
கணேசன் என்பவர் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றை படிக்க நேர்ந்தது… அவர் கூறுகிறார்…
மதங்கள் சொல்வதெல்லாம், மனித நேயத்துடன் மனிதர்கள் செயல்பட வேண்டும் என்பதே. ஆனால், தங்கள் சுயநலத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதையே மனிதர்கள் விரும்புகின்றனர்; அவர்களுக்கு, தங்களது சுயநலத்திற்கு எதிரானதாக மனிதநேயம் தோன்றுகிறது.
பெரும்பான்மையினர், பெயருக்கு தங்கள் தாய், தந்தையரின் மதத்தைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறுகின்றனர்; இன்னும் சிலர், மதமாற்றம் செய்கின்றனர்.
ஆனால், அநேகமாக எல்லாருமே மதங்கள் கூறுவதைப் பின்பற்றுவதில்லை…
உதாரணமாக, உணவுப் பழக்கத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம்… இந்தியா முழுவதும் இந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் சைவ உணவையே சாப்பிட்டதாக யுவான் சுவாங் என்ற சீன அறிஞர், இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்க்க வந்தபோது, பார்த்து எழுதியுள்ளார்.
சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட குற்றவாளிகள் ஊரை விட்டுத் துரத்தப்பட்டு காடுகளில் வாழ்ந்தனர். “சண்டாளர்கள்” என்று கூறப்பட்ட இந்த மதத்தைச் சேர்ந்த இவர்கள் மட்டுமே வேறு வழியின்றி காடுகளில் வாழும் போது புலால் உணவை உண்டு வந்தனர்.
ஆனால், தற்போது இந்து மதத்தினரில் பெரும்பாலோர் மாமிச உணவு சாப்பிடும் பழக்கத்தில் சிக்கி விட்டனர்; அதை, கவுரவமானதாகவும் கருதுகின்றனர்.
“புலால் மறுத்தல்” என்ற ஒரு அதிகாரத்தில், 10 குறள்கள் மூலம் மாமிச உணவை மறுக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி உள்ளார் திருவள்ளுவர்.
அவர், மாமிச உணவை உண்பவர் உள்ளவரையில், அதை விற்பவர்கள் இருப்பர் என்று கூறியுள்ளார்.
விற்பவர்கள் உள்ளவரை, வளர்ப்பவர்கள் இருப்பர்; வளர்ப்பவர் உள்ளவரை, மேய்ப்பவர்கள் இருப்பர்; மேய்ப்பவர் உள்ளவரை பூமியின் மேற்பரப்பிலுள்ள பச்சை பசேலென்ற பாதுகாப்புக் கவசம் தேய்வடையும்.
அதனால், சூரிய கதிர்வீச்சுப் பட்டு நிலபரப்பு பாலைவனமாகும். நிலத்தடி நீர் கீழே இறங்கி, நீர்வளம் வற்றிப் போகும்.
ஒரு கிலோ மாமிசம் ஒருவர் உண்ணும் போது, அது, பல கிலோ பசுமையான தாவர இலைகளால் ஆனது என்பதை உணர்வதில்லை; பூமியின் பசுமைப் பாதுகாப்பு கேடயம் அரிக்கப்படுவதற்கு, தான் காரணமாவதை உணர்வதில்லை.
“உயிர்களைக் கொன்று மாமிச உணவைச் சாப்பிடக் கூடாது…” என்று கூறினார் புத்தர். ஆனால், இன்று மாமிச உணவைச் சாப்பிடுகின்றனர் புத்த பிட்சுகள். ஏனென்று கேட்டால், “நாங்கள் மாமிசத்திற்காக உயிர் வதை செய்வதில்லை; மாமிசத்தைக் கடையில் வாங்குகிறோம்…” என்கின்றனர்.
அசைவ உணவை இயேசுநாதர் உண்டதாக எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை.
சைவ உணவையே உண்டு வந்தார் முகமது நபி. குர்-ஆனில், “அல்பகறர் (பசு)” என்ற முதல் அத்தியாயத்தில், “அல்லாஹ் (இறைவன்) மரங்களைப் படைத்தேன். ஏனென்றால், அவை உங்களுக்கு (மக்களுக்கு) நல்ல (ஹலால்) உணவாகும் என்பதற்காக…” என்று கூறியதாக குறிப்பிடுகிறார் நபிகள் நாயகம்.
மேலும், இறைவன், “பசுக்களை (பால் கொடுக்கும் மிருகங்களை – ஆடு, மாடு, ஒட்டகம் போன்றவை) படைத்தேன். அவற்றில் ரத்தத்திற்கும், சாணத்திற்கும் இடையில் பாலைப் படைத்தேன். ஏனென்றால், அது உங்களுக்கு நல்ல (ஹலால்) உணவாகும் என்பதற்காக…” என்று குறிப்பிடுகிறார்.
“உணவாகும்” (மாமிசம்) என்பதற்காக என்று குறிப்பிடவில்லை.
சொர்க்கத்தில் பாலும், பழங்களும், தேனும் கிடைக்கும் என்று கூறுகிறார் இறைவன். இதன் மூலம், அவற்றின் சிறப்பை அறியலாம். தடை செய்யப்பட்ட உணவு என்று ரத்தத்தை கூறுகிறார் இறைவன்.
மாமிசத்திலிருந்து ரத்தத்தை முழுமையாக நீக்க முடியுமா?
ஜைன மதத்தினரும், உயிர் வதையையும், மாமிச உணவையும் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர். புத்த மதத்தைப் பின்பற்றும் சீனர்களும், ஜப்பானியர்களும் சைவ உணவை பின்பற்ற இயலாமல், மதக் கொள்கைகளுக்கு முரணான உணவுப் பழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளனர்.
சைவ உணவுப் பழக்கத்தை பின்பற்றாத வரையில், மக்களிடம் பிற உயிரினங்களிடமும் அகிம்சை முறையைப் பின்பற்றாத வரையில், இந்துக்களோ, பவுத்த மதத்தினரோ, கிறிஸ்தவர்களோ, இஸ்லாமியரோ, யூதர்களோ, ஜைன மதத்தினரோ தங்கள் மதக் கோட்பாடுகளைப் பின்பற்றுவதாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.
பெரும்பாலும், மாமிச உணவை உண்டு வந்த, இந்த உலகையே ஒரு காலத்தில் ஆண்டு வந்த மேலை நாட்டினர், நூற்றுக்கு, 40 பேர் சைவ உணவுப் பழக்கத்திற்கு மாறி விட்டனர்.
இதற்கு மதம் காரணமல்ல; மருத்துவ ஆராய்ச்சி முடிவுகள் மூலம், மாமிச உணவு இதய நோயை உருவாக்கும் என்ற காரணத்தால்தான்.
இதிலிருந்து, சிந்தனைப் பூர்வமாக செயல்படும்போது, தங்கள் செயல்களை மனிதர்கள் மாற்றி அமைத்துக் கொள்ள முடியும் என்று உறுதியாகிறது.
எந்த மதமும் சிந்திக்காமல் செயல்படச் சொல்லவில்லை.
மதங்களைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறிக் கொள்பவர்கள், அறிவுபூர்வமாகச் சிந்திக்க மறுக்கின்றனர். ஏனென்றால், தங்களது சொந்த ஆசாபாசங்களுக்கு முதலிடம் கொடுக்கும் போது, மதக் கோட்பாடுகளும், கருத்துகளும் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
— இப்படி எழுதியுள்ளார்.
எந்த மதமுமே, ஒரு உயிரைக் கொன்று தின்னச் சொல்லவில்லை. விஞ்ஞானப் பூர்வமாகவும் அசைவம் நல்லதல்ல என தெரிய வந்துள்ளது.
உணவுக்காக கால்நடைகளை வளர்ப்பதும், அதற்கு வியாதிகளை வரவழைத்து, பின்னர் லட்சக்கணக்கில் கொல்வதும், என்று முடிவுக்கு வருமோ?

***

Article Source: DINAMALAR

***

இசையமைப்பாளர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன், சினிமாவில் நடிகராக ஆக வேண்டும் என்ற ஆசையில்தான் சென்னை வந்தார். கீழ்பாக்கத்தில் இருந்த ஜூபிடர் பிக்சர்ஸ், கண்ணகி படம் துவங்கியிருந்த வேளை. ஹீரோ – பி.யூ.சின்னப்பா. ஹீரோயின் -பி.கண்ணாம்பா. இதில், எம்.எஸ்.வி.,க்கு பால கோவலன் வேடம் கொடுக்கப்பட்டது. பால கண்ணகியாக, பிரபல பின்னணிப் பாடகி, டி.வி.ரத்தினம் நடிக்க, படப்பிடிப்பு நடந்தது. மறுநாள், “ரஷ்” (எடுத்தவரை படத்தைத் திரையிட்டு) பார்த்து, “அந்தப் பெண்ணுக்குத் தம்பி மாதிரி இருக்கிறாய்…” என்று கூறி, எம்.எஸ்.வி.,யை நீக்கி விட்டனர்.
“அக்கா மாதிரி வயது அதிகமாய் தெரிந்த பெண்ணை கேன்சல் பண்ணலை; தம்பி மாதிரி இருக்கேன்னு என்னைக் கேன்சல் பண்ணி விட்டனரே…” என்று புலம்பினார் எம்.எஸ்.வி., பின்னர், ஜூபிடர் பிக்சர்ஸ் கோவையில் ஸ்டுடியோ அமைத்த போது, எம்.எஸ்.வி., அங்கு போய், “புரொடக்ஷன் பாயாக, வருபவர்களுக்கு காபி, டீ, டிபன் கொடுக்கும் வேலை பார்த்து வந்தார். அங்கு பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த எம்.ஜி.ஆர்., கருணாநிதி, எம்.என்.நம்பியார், எம்.ஜி.சக்ரபாணி ஆகியோர் தங்கியிருந்த லாட்ஜிலேயே எம்.எஸ்.வி.,யும் தங்கிக் கொண்டார். சம்பளம் மாதம், இருபது ரூபாய்.
பின்னர் சுப்பையா நாயுடு, சுப்பராமன் ஆகிய இசையமைப்பாளர்களிடம் சேர்ந்து, தொழில் கற்றுக் கொண்டார். முதல் முதலாக ஜெனோவா படத்திற்கு இசை அமைப்பாளரானார். படத்தின் கதாநாயகன் எம்.ஜி.ஆருக்கு, இது பிடிக்கவில்லை. “ஜூபிடர் ஆபீசில் காபி, டீ கொடுத்து, ஆபீஸ் பாயாக இருந்தவனுக்கு, மியூசிக் பத்தி என்ன தெரியும்…” என்றார் எம்.ஜி.ஆர்., ஆனால், தயாரிப்பாளர் உறுதியாக இருந்தார்.
படத்தின் பாடல்கள் அனைத்தையும், “ஹிட்” செய்தார் எம்.எஸ்.வி., பிற்காலத்தில் எம்.ஜி.ஆர்., படங்களின் வெற்றிகளுக்கு எம்.எஸ்.வி., இசை யமைத்த பாடல்களே பெரும் பங்கு வகித்தன. விதியின் விளையாட்டு!

***

அமெரிக்காவில், உள்நாட்டுப் போர் நடந்து கொண்டிருந்த சமயம். அப்போது, அமெரிக்க அதிபராக இருந்த ஆபிரகாம் லிங்கன், தன்னுடைய ராணுவத் தளபதி ஒருவர், போர் முனைச் செய்திகளை உடனுக்குடன் அனுப்புவதில்லை என்று கோபப்பட்டு, அவருக்குக் கடுமையான கடிதம் ஒன்று எழுதினார்.
ஆத்திரமடைந்த ராணுவத் தளபதி, “ஆறு பசு மாடுகளைக் கைப்பற்றியிருக் கிறோம். அவற்றை, என்ன செய்வது என்ற உத்தரவுக்காகக் காத்திருக் கிறோம்…” என்று குறிப்பிட்டார். தன்னுடைய எரிச்சலைக் காட்டுவதற்காகவே, அந்தத் தளபதி இவ்வாறு தந்தி கொடுத்தார்.
லிங்கன் கோபப்படவில்லை. கீழ்கண்டவாறு பதில் தந்தி கொடுத்தார். “ஆறு பசு மாடுகளைப் பிடித்த உங்களுடைய தீரச் செயலைப் பாராட்டுகிறேன். அவற்றை என்ன செய்வது என.

Article Source: DINAMALAR

நண்பர் ஒருவரை வரவேற்க, சென்னை திரிசூலம் பன்னாட்டு விமான வருகை தளத்தில் காத்திருந்தோம். அதிகாலை, 4:00 மணிக்கு லண்டனிலிருந்து, நேரடியாக சென்னை வரும், “பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ்” விமானம் அது. முதல் நாள் இரவு, உ.பா., சாப்பிட்டு, உணவு ஏதும் எடுக்காமல், லென்ஸ் மாமா படுத்து விட்டார் போலும்… “மணி… பசிக்கிதுப்பா… பசிக்கிதுப்பா…” என, “தொணத்தி” கொண்டே இருந்தார்.
சுற்று முற்றும் பார்த்தேன்… காபி – டீ கடை ஒன்று மட்டும் தான் திறந்து இருந்தது… கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும், “அடையார் ஆனந்த பவனின்” விமான நிலையக் கிளைக் கடையை சாவகாசமாகத் திறந்து கொண்டிருந்தார் ஊழியர் ஒருவர்…
திராட்சைப் பழம் போல, ரோஸ் கலரில், கொஞ்சம் ஜீராவில் ஊறி கொண்டிருந்த இனிப்பு ஒன்றைக் காட்டி, பெண்மணி ஒருவர், தன் கணவரிடம் தெலுங்கில் மாட்லாடிக் கொண்டிருந்தார்… உடனே கணவர், தெலுங்கு கலந்த தமிழில், இரண்டு கிலோ இனிப்புக்கு, “ஆர்டர்” கொடுத்தார்…
“அட… தேவுடா… இந்த அதிகாலை வேளையில் ஸ்வீட்டா?” என, எனக்குத் தெரிந்த தெலுங்கில் நினைத்துக் கொண்டு, லென்ஸ் மாமாவை அழைத்து வரச் சென்றேன்… கொஞ்சம் மிக்சரோ, காரச் சேவோ வாங்கி, அத்துடன் காபி சாப்பிட்டால், அவரின் பசி அடங்குமே என்ற எண்ணத்தில்…
அகோரப் பசியில் இருந்த மாமா, நூறு கிராம் மிக்சர் வாங்கியதுமே, பட, படவென வாய்க்குள் கொட்ட ஆரம்பித்தார்… அவரின் கையை, “லபக்” எனப் பிடித்த குப்பண்ணா, “ஓய்… கையை அலம்பினீரா? எந்தப் பொருளை சாப்பிடுமுன்னும் பொது விதிகள் சிலது இருக்கு. தெரியாதா உமக்கு?” என வினா எழுப்பினார்… அதற்கு பதில் சொல்லும் பொறுமை எல்லாம் இல்லை மாமாவிடம்… காரியத்திலேயே கண்ணாய் இருந்து, மிக்சரை, “அரை”த்துக் கொண்டிருந்தார்.
குப்பண்ணாவை தனியே அழைத்துச் சென்று, “அந்தப் பொது விதிகளை எங்கிட்டே சொல்லுங்களேன்… நான் எழுதி, நாலு வாசகர்களாவது அதைப் பின்பற்றுவர்… நல்லது நடக்கட்டுமே…” என்றேன்.
பேஷா சொல்றேன் அம்பி… கேட்டுக்கோ… இது, “ஆச்சாரக் கோவை”யில சொல்லப்பட்டது… என்னோட கற்பனைன்னு நெனைச்சுண்டுடாதே…” என்றவர், சிறிய இடைவெளி விட்டு ஆரம்பித்தார்…
சாப்பிடறதுக்கு முன்னே, கை, கால் அலம்பி, வாய் கொப்பளிக்கணும்… உடனே, காலையும் கழுவணும்… காலை கழுவிய ஈரத்துடனே சாப்பிட உக்காரணும்… அப்பறம், சாப்பிடப் போற இலையோ அல்லது தட்டையோ சுற்றி நீர் தெளிக்கணும்… இது, எறும்பு அல்லது ஈ அங்கே அண்டாமல் இருக்கறதுக்கு!
இப்போ, “புபே”ன்னு நாகரிகமா, அவாளே எடுத்து போட்டுண்டு, நின்னோ, நடந்தோ சாப்பிடுறாளே… அது தப்பு! “புபே”ன்னாலும், எடுத்துப் போட்டுண்டு, எங்கேயாவது உக்காந்துண்டு தான் போஜனம் பண்ணணும்! சாப்பிடும் போது பேசிண்டே இருக்கப் படாது!
சாப்பிடறது கிழக்குப் பக்கமாவோ, வடக்குப் பக்கமாவோ இருக்கணும்! தெற்கு, மேற்கு திசைகளைப் பார்த்து சாப்பிடறதை கண்டிப்பா, “அவாய்ட்” பண்ணிடனும்…கல்யாணப் பந்தியிலோ அல்லது வேறு விசேஷ பந்தியிலோ அமர்ந்து சாப்பிடும் போது, நம்மை விட மூத்தோர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து சாப்பிடப்படாது… ஒரு வேளை, அப்படி அமைஞ்சுட்டுதுன்னா, அவா சாப்பிட ஆரம்பிக்கு முன்னே நாம் சாப்பிடப்படாது; அது போலவே, அவா சாப்பிட்டு எழுந்திருக்கு முன்னே நாம் எழுந்திருக்கப் படாது!
பொதுவா, மூத்தவா சாப்பிட்டப்பறம், இளையவா சாப்பிடறது தான் நல்லது…
“முதல்ல பாயசம் அல்லது பூந்தி போன்ற இனிப்பு வகைகளையும், மத்த, “ஐட்டங்களை” இடையிலும், கடைசியில் கசப்பு உணவுகளையும் சாப்பிடணும்… சில பேர் மோர் சாதம் சாப்பிட்டப்பறம் பாயசம் சாப்பிடுவா… அது ரொம்பக் கெடுதி தெரிஞ்சுக்கோ!
சாப்பிட்டப்பறம் நன்னா வாய் கொப்பளிச்சுட்டு, கால் அலம்பின ஈரம் காயர வரை நன்னா நடந்துட்டுத் தான் ராத்திரியில படுக்கைக்குப் போகணும்!
விருந்தாளிகள், மூத்தோர், குழந்தைகள், பசு, பறவைகளுக்கு உணவு அளித்த பிறகு தான், இளையோர் சாப்பிட வேண்டும்!
சாப்பிட்ட பின்னரே தண்ணீர் அருந்த வேண்டும். தண்ணீர் டம்பளரையோ, குவளையையோ ரெண்டு கையிலும் பிடிச்சுண்டு குடிக்கப்படாது… பெரியோருக்கு ஏதாவது ஒன்றைத் தரும் போதோ அல்லது பெறும் போதோ மட்டுமே இரு கைகளாலும் செய்யணும். என, மிக நீண்ட, “லெக்சர்” கொடுத்து முடித்தார்…
மிக்சர் சாப்பிட்டு, காபியும் குடித்து, வெண்குழல் வத்தியை கார் பார்க்கிங் இருட்டு நிழலில் ஊதிக் கொண்டிருந்தார் லென்ஸ் மாமா… விமான நிலையம் பொது இடமாயிற்றே… பொது இடங்களில் புகைபிடித்தால் போலீஸ் புடிச்சுக்குமே!

***

லென்ஸ் மாமாவிற்கு ரத்தத்தில் கொழுப்பு சத்து கூடி விட்டது. “தினமும், 45 நிமிடம் முதல் ஒரு மணி நேரம் வரை நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டே ஆக வேண்டும்!” என, மருத்துவர் அறிவுறுத்தியதால், அதை செய்கிறார்.
“நல்ல விஷயம் தானே!” என நீங்கள் எண்ணலாம்… ஆனால், தொல்லை என்னையல்லவா பிடித்துக் கொண்டது. அதிகாலை, 4:30 மணிக்கு என் இருப்பிடம் வந்து, “பீம்… பீம்” என ஹாரன் அடித்து, என்னை எழுப்பி, தன்னுடன் நடைப் பயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்று விடுகிறார். தூக்கம் கலையாமல், அரைக் கண் விழித்த நிலையிலேயே நடந்து செல்லும் போது கண்ட காட்சிகள்…
* கை இல்லாத பனியனும், டிராக் சூட்டும் அணிந்து, தலை முடியை போனி டெயில் ஸ்டைலில் கட்டி, இளம் பெண்கள் ஏன் குதித்து, குதித்து ஓடுகின்றனர்? அப்படி ஓடும் போது, அவர்களின் அங்க அசைவுகள் ஆபாசமாக தெரிவதுடன், சபலிஸ்ட் ஆண்களின் மனதை பதறவும் வைக்கின்றனரே… இது ஏன்?
*நடுத்தர வயது பெண்கள் ஓடுவதில்லை. அதற்கு பதில், “மென் குதி நடை” பயில்கின்றனர். அவர்களும் தம் மீது துப்பட்டா போடாமல், மிகுந்த லோ கட் டாப்ஸ் அணிந்து செல்லும் போது, கால் மணி நேர நடையிலேயே வேர்த்து, விறுவிறுத்து உடலோடு ஒட்டிக் கொண்ட சுரிதார் டாப்ஸ், அங்கங்களின் வளைவு, நெளிவுகளை
அப்படியே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுவது இவர்களுக்கு தெரிவதில்லையே… ஏன்?
* டூ – வீலர் ஓட்டும் சென்னைப் பெண்கள், 90 சதவீதம் பேரும் தம் சுரிதார் டாப்சில் உள்ள சைடு கட்டிங்கை இடுப்பு வரை வெட்டி, தைசையும், கால் மசில் அழகையும் வெளிச்சம் போடுவது ஏன்?
— இது போன்ற உடைகள் பெண்களுக்கு வசதி என்பதால், இப்படி அணிகின்றனரா? மண் தின்னப் போகும் உடம்பை மனிதர்கள் பார்த்து ரசிக்கட்டுமே என்ற தாராள மனப்பான்மையுடன் இருக்கின்றனரா?

***

Article Source: DINAMALAR

அரிச்சந்திர புராண விரிவுரையில் கேட்டது: எப்படியாவது அரிச்சந்திரனை, “பொய் பேசுபவன்” என்று நிரூபணம் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கில், விசுவாமித்திரர், அரிச்சந்திரனைத் தொடர்கிறார்.
கானகத்தின் வழியே செல்கின்றனர். இரவு நேரம் நெருங்குகிறது. ஒரு புறம் பசி, தாகம், இந்த நிலையில் அரிச்சந்திரன் களைப்பு மேலீட்டால், சிறிது கண்ணயர்கிறான்.
இதை அறிந்த முனிவர், அரிச்சந்திரனைப் பார்த்து, “என்ன தூக்கமா?” என்று கேட்டார். அதற்கு மிகப் பணிவாக, “ஆம், சிறிது கண்ணயர்ந்து விட்டேன். மன்னித்தருள்க…” என்று வேண்டுகிறான் அரிச்சந்திரன்.
இந்த இடத்தில், நாம் ஓர் உண்மையைக் கவனிக்க வேண்டும். உலகில், மக்கள் அனைவரும், இம்மாதிரி களைப்பு, அசதி காரணமாக, ஒரு குட்டித் தூக்கம் போடும் போது, “என்ன, தூக்கமா?” என்று நாம் கேட்டால், “இல்லையே… விழித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன்!” என்று தான் கூறுவர். இது நாம், நம்மை அறியாமல் சொல்லும் பொய்; ஆனால், அரிச்சந்திரன் வாய் தவறிக் கூட பொய் சொல்லவில்லை.
— கதை சொன்னவர்: வடகுடி (சேங்காலிபுரம்) நாராயண தீட்சிதர்.

***

பாரதியார் வீட்டில் மிகவும் வறுமை. அவர் மனைவி செல்லம்மாள், யார் வீட்டிலோ, கடனாக அரைப்படி அரிசி வாங்கி வந்து, சமைப்பதற்காக வைத்திருக்கிறார்.
பாரதி வருகிறார்; அரிசியைப் பார்க்கிறார். வீட்டுக் கொல்லைப்புறம் மேய்ந்து திரியும் குருவிகளைப் பார்க்கிறார். உடனே, ஒரு கை அரிசியை அள்ளி, குருவிகளுக்கு இறைக்கிறார். அவை, அரிசியைப் பொறுக்கித் தின்று பசியாறுவதைப் பார்த்து ரசிக்கிறார்.
இந்த நினைவோடு, “தமிழ்ப்பாவை” என்ற பழைய சிற்றிதழ் ஒன்றைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அதன் ஆசிரியர் கருணைதாசன் என்பவர், பாரதியின் சீடர்; பாரதிதாசனுடன் பழகியவர். அவர், அந்தப் பத்திரிகையில், பாரதிதாசன் பற்றி நினைவு கூர்கிறார்:
மதுரை சேதுபதி உயர்நிலை பள்ளிக்கு, 1957ல் வருகை தந்தார் பாரதிதாசன். அன்று மதியம், என் வீட்டிற்கு உணவருந்த வரும்படி கேட்டேன்; அவரும் ஒப்புக் கொண்டார். “என்ன உணவு ஐயா, உங்களுக்குப் பிடித்தமானவை?” என்று கேட்டேன்.
அவர் சிரித்துக் கொண்டே, “உன் மனைவி, படித்த பெண் ஆயிற்றே… நல்லா சமைப்பாளா?” என்று கேட்டார்.
“திருமணமான போது, என் மனைவிக்கு சமைக்கத் தெரியாது; இப்போது கைவந்த கலை!” என்றேன் நான்.
“அப்படீன்னா, நாலைந்து புறாக் குஞ்சு வாங்கி, பக்குவமா சமைக்கச் சொல்லு… உடம்புக்கு நல்லது. 15 – 20 நாள் குஞ்சாக இருக்கட்டும்…” என்றார்.
அதன்படி, பக்கத்திலுள்ள கோச்சடை என்ற இடத்துக்கு ஆள் அனுப்பி, சிறு புறாக் குஞ்சுகளாக வாங்கி வந்து சமைத்து வைத்தோம்.
நன்கு சுவைத்து, உண்டு மகிழ்ந்தார் கவிஞர்.
— தமிழ்ப்பாவை, 1.5.1989 இதழிலிருந்து…

Article source: Dinamalar

ஆத்தூர் அருகே உள்ளது தம்பம்பட்டி. அங்கே சர்க்கிள் இன்ஸ்பெக்டராக இருந்தார் நண்பர் ஒருவர். ஆசாமிக்கு அப்போது, சுட்டுப் போட்டாலும் சட்டத்தில் ஒரு வரிக் கூடத் தெரியாது.
ஒருநாள், இவரது போலீஸ் எல்லைக்கு உட்பட்ட ரோடு ஒன்றில் விபத்து. மோட்டார் சைக்கிளில் வந்த ஒருவரை லாரியோ, பஸ்சோ, காரோ, ஜீப்போ அடித்துப் போட்டு விட்டு பறந்து விட்டது. பைக்கில் வந்தவர் தலத்திலேயே மரணமடைந்து விட்டார்.
தகவல் அறிந்து, விபத்து நடந்த இடத்தைப் பார்வையிடச் சென்றார் அந்த இன்ஸ்பெக்டர் நண்பர். உடன், நீண்ட காலமாக போலீசாக இருக்கும் சட்டம் தெரிந்த ஏட்டு ஒருவரும் சென்று உள்ளார்.
“இன்ஸ்பெக்ஷன்” முடியும் நேரத்தில், அந்த ஏட்டு, ஏதோ ஒரு செக்ஷனைச் சொல்லி, விபத்துக்குள்ளான மோட்டார் சைக்கிளை ஸ்டேஷனுக்கு எடுத்துச் செல்ல சட்டத்தில் இடமுள்ளது எனக் கூறியுள்ளார்! (பார்ட், பார்ட்டாகக் கழற்றி பயன்படுத்திக் கொள்ளவோ – விற்கவோ செய்யலாமே!)
நம் இன்ஸ்பெக்டர் நண்பர் தான், “சட்டப் புலி”யாயிற்றே… தம் அறியாமையை ஏட்டின் முன் காண்பிக்க விரும்பாமல், தன் ஜீப் டிரைவரைப் பார்த்து, “வண்டியை எடுய்யா… வயிறே சரியில்லை… ஒரேயடியா கலக்குது. குவாட்டர்சுக்கு உடனே வண்டியை விடு!” எனக் கூறவும், “ஐயா…” என்றபடியே, ஜீப்பை விரட்டியுள்ளார் டிரைவர்.
ஏட்டு கூறிய செக்ஷனை வழியெல்லாம் மனப்பாடம் செய்தபடியே குவாட்டர்சை வந்தடைந்துள்ளார் இன்ஸ்பெக்டர். வீட்டினுள் சென்று சட்டப் புத்தகங்களைப் புரட்டி, ஏட்டு சொன்ன செக்ஷனைக் கண்டு
பிடித்து, அவர் சொன்னது சரி தான் என்பதை உறுதி செய்து கொண்ட பின், ஸ்டேஷனை அடைந்துள்ளார்.
பின்னர் வயிற்றை தடவியபடி, “ஓட்டல் சாப்பாடு (இவரது குடும்பம் சென்னையில் இருந்ததால் ஓட்டல் சாப்பாடு!) வயித்துக்கு ஒத்துக்கல… இப்போ தான், “ரிலாக்ஸ்ட்” ஆக இருக்கு!” எனக் கூறி, தன் செயலை ஏட்டிடம் நியாயப்படுத்தி விட்டு, “அந்த செக்ஷனிலேயே போட்டுடுங்க… மோட்டார் பைக்கை கைப்பற்றி ஸ்டேஷனுக்கு கொண்டு வர ஏற்பாடு செஞ்சுடுங்க!” என பந்தாவாகக் கூறியுள்ளார்.
லஞ்சமே வாங்கத் தெரியாத இவருக்காக இரண்டு முறை, “ஹெல்ப்” செய்திருக்கிறேன். “மணி… தம்பம்பட்டி வந்து இரண்டு வருஷமாகி விட்டது. குழந்தைகளையும், குடும்பத்தையும் பிரிந்து இருப்பது கஷ்டமாக இருக்கிறது. சென்னைக்கு, “டிரான்ஸ்பர்” வாங்கிக் கொடேன்!” என்றார்; செய்தேன்.
அடுத்த முறை, ஒருநாள், பீச் மீட்டிங் நடந்து கொண்டு இருந்த போது, திடுதிப்பென்று வந்து, என்னை தனியே அழைத்து, “வருமானம் போதல… ராஜினாமா கடிதம் கொடுத்து விட்டேன். அமெரிக்கா போயி ஏதாவது வேல தேடிக்கப் போறேன்…” என்றாரே பார்க்கணும்.
எலக்டிரிக் ஷாக் அடித்தது போல இருந்தது எனக்கு.
“இருக்கறத விட்டு, பறக்கறதப் பிடிக்கணுமுன்னு நெனக்கிறீங்களே… அமெரிக்காவுல உங்க மாமனாரா வேலய தங்க தட்டுல வச்சு காத்துக்கிட்டு இருக்காரு? அது போக, மெட்ராசுல இருக்கிற, விசா குத்துற அமெரிக்காகாரங்க என்ன இளிச்சவாயர்களா? கண்ணுல வெளக்கெண்ணை விட்டுக்கிட்டு உட்காந்திருக்காங்க… உங்களுக்கெல்லாம் விசாவே
தர மாட்டாங்க…” என பலவாறாக கூறிய பின், போலீஸ் வேலையில் தொடர ஒப்புக் கொண்டார்.
போலீஸ் உயர் மட்டத்தில் கூறி, இவரது ராஜினாமாவை ஏற்காதிருக்கச் சொல்ல வேண்டுமே… அப்போது கமிஷனராக இருந்தவர் ஒரு, “டப்” ஆசாமி. சந்தன வீரப்பனை பிடிக்கச் சென்ற அவரை, கமிஷனராகப் போட்டிருந்தனர், கடைசியில் வீரப்பனின் சகாப்தம் இவரால் தான் முடிவுக்கு வந்தது.
இவருக்கும், எனக்கும், ஏற்கனவே ஒரு விஷயத்தில், டெலிபோன் உரையாடல் தடித்துப் போனது உண்டு. அதனால், நண்பரின் ராஜினாமா விஷயத்தில் நான் நேரடியாக இறங்கினால், எதிர் விளைவு உண்டாகி விடக் கூடாதே… கடைசியில் வேறு ஒருவர் உதவியுடன் வேலையை தக்க வைத்துக் கொடுத்தேன்.
அந்த அதிகாரியுடன் அதன் பின் சுமூக உறவு ஏற்பட்டு விட்டது வேறு விஷயம். தம் மகன் – மகள் திருமணத்திற்கு பத்திரிகை வைத்தார்… வருடம் தவறாமல், புத்தாண்டு வாழ்த்து, தம் கை படவே எழுதி அனுப்பி வைக்கிறார்.
கம்மிங் பேக் டு த பாயின்ட்… அந்த இன்ஸ்பெக்டர் நண்பர் இப்போது சட்டத்தைக் கரைத்து குடித்து விட்டார். தற்போதைய உயரதிகாரிகளிடம் நேரடியாக, “ரிப்போர்ட்” செய்யும் ஒரு பணியில் இருக்கிறார்.
தம்பம்பட்டியில் நண்பர் பணியில் இருந்த போது, சேலம் செல்லும் வழியில் ஒருமுறை அவரை சந்தித்தேன். அப்போது, அருகில் இருக்கும் பச்சை மலைக்கு அழைத்துச் செல்வதாகவும், அங்குள்ள பள்ளியில் இரண்டு தினங்கள் தங்கி, காட்டை சுற்றிப் பார்க்கலாம் எனவும் கூறி இருந்தார்.
அப்போது சந்தர்ப்பம் அமையாததால், கடந்த வாரத்தில், “ஸ்கார்ப்பியோ” ஜீப் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு, லென்ஸ் மாமா, குப்பண்ணா, பாலு என்ற பாஸ்கர், ஞானசேகரன் என, ஒரு கோஷ்டியாக பச்சை மலைக்குக் கிளம்பினோம்.
மலை பற்றிய விவரங்கள் தெரிந்த ஒருவர் உதவிக்கு வேண்டுமே! போலீசுக்கு துப்பு சொல்லும், “இன்பார்மர்” ஒருவரை ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தனர் வேண்டியவர்கள்.
இட்லி, பரோட்டா, சிக்கன், குருமா, தயிர் சாதம் என பார்சல் செய்து, கிளம்பினோம்.
அன்றைய காலை நாளிதழ்கள் அனைத்தையும் வாங்கிக் கொண்டேன்.
மலை ஏறத் தொடங்கியதும், “பாரஸ்ட் செக்-போஸ்ட்” தடுப்பு கம்பி வண்டியை நிறுத்தியது. வனக்காவலர் ஒருவர் வந்து, “எங்கிருந்து வர்றீங்க?” எனக் கேட்டார்.
டிரைவிங் சீட்டில் இருந்த நாராயணன் பதில் சொன்னார்:
“சென்னை!”
“வாகன ஓட்டுனரே இங்கே வாருங்கள்!” சென்றார் நாராயணன்.
“உங்க பெயர் என்ன?”
“வயது என்ன?”
“தகப்பனார் பெயர் – வயது என்ன?”
“முகவரி என்ன?”
எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொன்னார்.
“எங்கே போறீங்க, அருவிக்கா… காளி கோவிலுக்கா?”
ஒரு நிமிடம் தடுமாறிய நாராயணன், சுதாரித்து, “காளி கோவிலுக்கு…” என்றார்.
“எதற்கு?”
“தரிசனம் செய்ய!”
அதையும் எழுதி, ஜீப் நுழைவு கட்டணமாக, ஆறுபது ரூபாய் கேட்டார்; அதற்கு ரசீதும் கொடுத்தார். 100 ரூபாயில் மீதம், 40ஐ அவரையே வைத்துக் கொள்ளச் சொன்னதும், வாயெல்லாம் சிரிப்பாக, பெரிய சல்யூட் அடித்து, “நல்லபடியா போய் வாங்க சார்…” என, அனுப்பி வைத்தார்!

***