திண்ணை 14.11.2010

தி.மு.க., ஆட்சிக்கு வரும் முன், காங்கிரசை எதிர்த்து சந்தித்த பொதுத் தேர்தல் அது. போராட்டத்தில், துப்பாக்கிச் சூட்டிற்கு ஆளாகி இறந்த ஒரு தோழரின் விதவை மனைவி, “கூலி உயர்வு கேட்டான் அத்தான்; குண்டடிபட்டு செத்தான்...”  என்று அழுவது போல, பல நூறு சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டன.

தி.மு.க.,வை எதிர்த்து பிரசாரம் செய்தார் ஈ.வெ.ரா., ஒரு கூட்டத்தில், “பிரச்னைக்கு வழி சொல்லாமல், அரசாங் கம் தாலியை அறுத்து விட்டது என்று சொல்லுகிறாயே… அண்ணாதுரை ஆட்சிக்கு வந்தால், மறு தாலி போடு வாயா?” என்று கடுமையாகக் கேட்டார்.

வேறெங்கும் இந்தப் பிரச்னைக்குப் பதில் சொல்லாத அண்ணாதுரை, பிரமாண்ட மான ஈரோடு கூட்டத்தில் பதில் சொன்னார்…
“மறு தாலி போடுவாயா என் கிறார், என் தலைவர் ஈ.வெ.ரா.,  மறு தாலி போட மாட்டான் அண்ணாதுரை; அப்படியே போட்டாலும், என்னுடைய தலைவர், ஈ.வெ.ரா.,வைப் போல், அவரசப்பட்டு போட மாட்டான்…” என்றார்.

அண்ணாதுரையின் பதிலைப் படித்த ஈ.வெ.ரா., கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, பிறகு லேசாகக் சிரித்தார். “உம்… அது ஆத்திரத்தில் எடுத்த அவசர முடிவு…’ என்றார். தன் இரண்டாவது திருமணத்தைக் குறிப்பிட்டு!
— திருச்சி செல்வேந்திரன் எழுதிய, ” ஈ.வெ.ரா., கலைஞருடன் கார் பயணங்களில்’ நூலிலிருந்து…

****************************************

பாண்டியருக்கு மீன் கொடி, சோழருக்கு புலிக் கொடி, சேரனுக்கு வில் கொடி. அதுபோல், ஐதராபாத் சமஸ்தான மன்னர் நிஜாமுக்கு, “ரொட்டிக் கொடி” என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா? “காம்ருதீன் கான்” என்ற பெயர் கொண்ட நிஜாம், தன் கொடியின் நடுவே, வெந்தும், வேகாத ரொட்டியை சின்னமாக அமைத்தார்.
இது, முதலாம் நிஜாமின் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது. ஐதராபாத்தின் மேற்கே, 480 கி.மீ., தொலைவில் உள்ள அவுரங்காபாத் நகரின் வெளியே, ஒரு சூபி மகான் இருந்தார். அவர் ஒருமுறை, காம்ருதீனுக்கு சப்பாத்தி ரொட்டிகளைத் தந்தார். குளிர் மிகுந்த அந்தப் பனிக் காலத்தில், அவரால் ஏழு ரொட்டிகளை மட்டுமே உண்ண முடிந்தது.
மேலும், சில ரொட்டிகளை உண்ணுமாறு, காம்ருதீனை (முதல் நிஜாமை) வற்புறுத்தினார் அந்த ஞானி. அவர் மறுத்து விடவே, அந்த ஞானி தீர்க்க தரிசனமாக, “ஐதராபாத்தின் முதல் நிஜாமான காம்ருதீன் வம்சத்தில், ஏழு மன்னர்கள் மட்டுமே இருக்குமாறு விதிக்கப்பட்டு விட்டது. அக்குடியில், ஏழு மன்னர்களுக்கு மேல் இருக்க முடியாது…” என்றாராம்.
இது மெய்யோ, பொய்யோ தெரியவில்லை. இக்குடியின் கடைசி மன்னரான நிஜாம், ஏழாமவர். இவர்தான், இந்தியாவுடன் தன் அரசை இணைப்பதற்கு முதலில் மறுத்து, பின்னர் வல்லபாய் படேல் நடவடிக்கை எடுத்ததும், ஐதராபாத் சமஸ்தானத்தை இணைத்தார்.
— ப.சிவனடி எழுதிய, “இந்திய சரித்திரக் களஞ்சியம்’ நூலிலிருந்து..

****************************************

ஒருமுறை, அரசினரால் எழுதப் பட்ட பாட நூல்களைத் திருத்தி அமைக்க, கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையும், இன்னும் சில பெரியோர் களும், அவர்களுக்கு உதவியாக சிலரும் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர்.
ஒருநாள் அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட புத்தகத்தில், “கிளி” எனும் பாடம் வந்தது.  தலைப்பில் கிளியின் படமும் வரையப் பட்டிருந்தது. விநாயகம் பிள்ளை, எல்லா ரையும் புத்தகத்தை மூடும்படி செய்துவிட்டு, “கிளிக்கு விரல் முன்னே எத்தனை? பின்னே எத்தனை?” என்று கேட்டார்.
“முன்னே மூன்று விரல்; பின்னே ஒரு விரல்…” என்றனர் சில இளைஞர்கள். மற்றவர்களும், அதுவே சரி என்றனர். உடனே விநாயகம் பிள்ளை, எல்லாரையும் புத்தகத்தைத் திறந்து பார்க்கும்படி கூறினார். படத்தில் உள்ள கிளியும், முன்னே மூன்று விரல்களைக் காட்டிக் கொண்டு தான் இருந்தது. “இது பிழை; கிளிக்கு விரல் முன்புறம் இரண்டு. அதுபோல் பின்புறமும் இரண்டு உண்டு…”என்றதும், யாவரும் அதிசயித்தனர். விநாயகம் பிள்ளை அந்த அளவிற்கு கிளியின் கால் அமைப்பைக் கூட கவனித்து வைத்திருந்தார்.

****************************************

செப்பு மொழி பதினெட்டுடையாள்…என்று, அன்னை பாரதத்தைப் போற்றிப் பாடினார் பாரதி. அந்தப் பதினெட்டு மொழிகள் எவை?

  • அங்கம்
  • அருணம்
  • கலிங்கம்
  • கவுசிகம்
  • காம்போசம்
  • கொங்கணம்
  • கோசலம்
  • சாவகம்
  • சிங்களம்
  • சிந்து
  • சீனம்
  • சோனகம்
  • திராவிடம்
  • துளுவம்
  • பப்பரம்
  • மகதம்
  • மராடம்
  • வங்கம்

ஆகியன. இதில், திராவிடம் என்பது தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய நான்கும் அடங்கும்.

Source of this article: DINAMALAR

பார்த்தது..கேட்டது..படித்தது 14.12.2010

கையில் ஒரு தொழில் இருந்தால் கவலையே கிடையாது...’ என்பதற்கு, கோவிந்த சாமி என்ற ஒருவரை அறிமுகம் செய்து வைத்தார் லென்ஸ் மாமா.

“கோவிந்தசாமி ஒரு, “இன்ட்ரஸ்டிங் கேரக்டர்…” என் வீட்டில் மரம் ஏறி தேங்காய் பறித்துப் போடுவது அவர் தான்…” எனக் கூறினார்.
கோவிந்தசாமியிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன்…

“திருவொற்றியூர் தாங்க என் சொந்த ஊர். திருவொற்றியூரில் ஒரு கம்பெனியில தொழிலாளியா வேலை பாத்தேங்க… அந்த கம்பெனிய 1990ல் மூடிட்டாங்க…”

“நான் இதப்பத்தி எல்லாம் கவலைப் படல… நான் கிராமணி வகுப்பைச் சேர்ந்தவன்… படிக்கும் போதே எங்கப்பா கிட்டே இருந்து தென்னை மரம் ஏறக் கத்துக்கிட்டேன். இப்போ எனக்கு 45 வயசு. ரெண்டு மகனுங்க… ரெண்டு பொண்ணுங்க இருக்காங்க… கம்பெனிய மூடுனதும், எங்கப்பா விட்டுப் போன மரம் ஏறும் சாமான்களை எடுத்து இடுப்பில் கட்டிக்கிட்டேன். சென்னை நகரில் உள்ள பங்களாக்களில் தேங்காய் பறிக்கும் வேலய இப்போ செஞ்சுகிட்டு இருக்கேன். கம்பெனியில வாங்கின சம்பளத்துக்கு குறையாமல் வரும்படி இப்போது வருது… வயசுக்கு வந்துட்ட என் பெண்ணின் கல்யாணத்துக்கு வரன் பார்த்துகிட்டு இருக்கேன்…

“என்னோட ரெண்டு பசங்களையும் இப்போதே லேத், டர்னிங் தொழில்களை படிக்க அனுப்பிட்டேன்… என் கடைசி மகளை மட்டும் பள்ளிக்கு அனுப்புறேன்… என் கையில் தொழில் இருக்கு… எதுக்கும் கவலை இல்லே!’ என்று சந்தோஷமாக கோவிந்தசாமி சொல்லி முடித்தபோது, ஆரம்பித்தார் லென்ஸ் மாமா…
அப்போது, ராஜாஜி சென்னை ராஜதானியில் (பின்பு ஆந்திரம் பிரிந்தது) முதல்வராக இருந்தார். சுதந்திர நாட்டில் கல்வி கற்க நிறைய பள்ளிகள் தேவைப்பட்டது. செங்கல் கட்டடத்திற்கும், மரபெஞ்சுகளுக்கும் நிறைய செலவிடுவதற்கு பதில், இருக்கும் பள்ளிகளில், “ஷிப்ட்’ முறையை கொண்டு வரலாம் என்றார் ராஜாஜி. “மிச்ச நேரத்தில் மாணவர்கள் என்ன செய்வர்?’ என்று, “ஷிப்ட்’ முறையை எதிர்ப்பவர்கள் கேட்டனர். “தகப்பனார் செய்யும் தொழிலை செய்யட்டும். பல பெற்றோர், தன் தொழிலுக்கு மகனின் உதவி தேவை என்பதால், பள்ளிக்கு அனுப்ப மறுக்கின்றனர். இம்முறையால் கல்வியும் கற்கலாம்; தகப்பன் தொழிலுக்கும் உதவ முடியும்…’ என்று கூறினார் ராஜாஜி. அதற்கு பயங்கர எதிர்ப்பு மூண்டது. ராஜாஜி, முதல்வர் பதவியை துறக்க இதுவும் ஒரு காரணமாகி விட்டது.
“கோவிந்தசாமி இன்னைக்கு கூறும் அறிவுரையை ராஜாஜி 60 வருடங்களுக்கு முன்பே எண்ணிப் பார்த்துள்ளார்!‘ என்றார் லென்ஸ் மாமா.
— கைத் தொழில் ஒன்றுக்கு நாமும் ஏற்பாடு செய்து கொள்வோமா?

*********************************************

படித்து விட்டு வேலைக்காக பரீட்சை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் வாசகர் ஒருவர், “ஆப்ஜக்டிவ் டைப்’ தேர்வுகளில் (இவ்வகைத் தேர்வுகளில், ஒரு கேள்வி கேட்டு, அதற்கு நான்கு பதில்களைக் கேள்வித் தாளில் கொடுத்து இருப்பர்… அந்த நான்கில் எது சரியான விடை என்பதை, “டிக்’ செய்தால் போதும்!) “புதுவிதமாக, காப்பி நடக்கிறது… அதை நீங்கள் நேரில் பார்த்தால், “இன்ட்ரஸ்டிங்’ ஆக இருக்கும்… தேர்வு நடக்கும் நேரத்தில் சொல்கிறேன்… வருவீர்களா?’ எனக் கேட்டார்…
“ஓ, வருகிறேன்… ஆனால், தேர்வு நேரங்களில் வெளியாட்களை உள்ளே விட மாட்டார்களே…’ என்றேன்.
“கவலையை விடுங்கள்… நான் அழைத்துச் சென்று, வசமான இடத்தில் உங்களை உட்கார வைக்கிறேன்… அந்த இடத்தில் இருந்தே தேர்வு அறையின் உள்ளே நடப்பதை நீங்கள் தெளிவாகக் காணலாம்…’ என்றார்.
அந்த நாளும் சமீபத்தில் வந்தது. வாசக நண்பர், தன் தேர்வு எழுதும் கல்லூரிக்கு அழைத்துச் சென்று, அவர் கூறியபடியே பாதுகாப்பான இடத்தில் அமர வைத்தார்.
மணி அடித்தது… அதுவரை பரபரப்பாக இருந்த கல்லூரி வளாகம் அமைதியானது. தேர்வு எழுத வந்தவர்கள் அவரவர் இருக்கையில் அமர, பரீட்சை பேப்பர் வினியோகம் ஆரம்பமானது.
எல்லாம் வழக்கப்படி நடக்க, ஒரு விஷயம் மட்டும் வினோதமாகப் பட்டது.
அது —
தேர்வு எழுத வந்தவர்களில் பலரும் நான்கு பேனாக்கள், பென்சில்கள், ரப்பர்கள் என மேசை மீதும், தத்தம் சட்டைப் பைகளிலும் வைத்து இருந்தனர். இரண்டு பேனாவும், ஒரு பென்சிலும், ஒரு ரப்பருமே அதிகப்படி எனும் போது, இத்தனை எதற்கு என எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போதே, தேர்வு எழுத வந்தவர்களின் சேஷ்டைகள் ஆரம்பமானது.
ஒரு பேனாவைத் தூக்கிக் காட்டுவதும், இரண்டு பேனாக்களைத் தூக்கிக் பிடிப்பதும், பேனா, பென்சில், ரப்பர் என எடுத்துக் காட்டுவதுமாக இருந்தனர்.
வாசகர் சொன்ன, “டுபாக்கூர்’ வேலை இது தான் என்பது தெரிந்தாலும், விஷயம் முழுமையாகப் புரியவில்லை… தேர்வு முடித்து வந்த அந்த வாசகர் பின்னர் விளக்கினார்:
“நம்ம மக்கள் எந்த அளவுக்கு புத்திசாலிகள் என்பதற்கு ஓர் உதாரணத்தைப் பார்த்தீர்களா… சரியான விடை தெரிந்தவர்களிடமிருந்து விடைகளைப் பெற, மற்றவர்கள் சங்கேத அடையாளங்களை பயன்படுத்துகின்றனர். இதன்படி தலையைச் சொறிந்தால், முதல் விடை சரியானது. நெற்றியைத் தொட்டால், இரண்டாவது விடை சரியானது. அதே போல கண்ணைத் தொட்டால், மூன்றாவது விடையும், மூக்கைத் தொட்டால், நான்காவது விடையும் சரியானவை.”
“சரி… கேள்விகள் நூறு வரை இருக்குமே… இதை எப்படி சொல்கின்றனர்…'” எனக் கேட்டேன்.
“பேனா மூடி காட்டினால் ஒன்று. பேனாவைக் காட்டினால் இரண்டு, பென்சில் ஐந்து, ரப்பர் பத்து என மதிப்பு கொடுத்துள்ளனர்… கர்சிப் ஜீரோ. விடை கேட்பவர்கள் பேனா, பென்சில், ரப்பர் போன்றவற்றில் தலா மூன்று நான்கு வைத்திருப்பர். உதாரணமாக, இருபத்தாறாவது கேள்விக்கு விடை கேட்க வேண்டும் என்றால், ஒரு பேனா அதை அடுத்து ஒரு பென்சில், அதன் மேல் ஒரு பேனா மூடி என வைத்து விட்டு தேர்வு எழுத வந்திருக்கும் புத்திசாலியான நண்பனை ஒரு பார்வை பார்ப்பர். அவர் தலையையோ, மூக்கையோ, சொறிந்து சரியான விடையைச் சொல்வார். அதே போல், ஐம்பதாவது கேள்விக்கு விடை தேவை என்றால், பென்சிலை வைத்து அதை அடுத்து கர்சிப்பை வைப்பர்.”

“இந்த சங்கேத அடையாளத்தை போட்டித் தேர்வு எழுத வருபவர்களும், கல்லூரி மாணவர்களும் பரவலாகப் பயன்படுத்துகின்றனர்!’ என்றார் வாசகர்.

— இப்படி பரீட்சை பாஸ் பண்ணிட்டு வர்றவங்ககிட்ட இருந்து என்ன, “குவாலிட்டி’ எதிர்பார்க்க முடியும்?

Source of this article: DINAMALAR

Usage of Conjunctions

Linking words/phrases like and,but,because,therefore,if and in order,help us link our ideas together.In traditional grammar,they were called conjunctions.Let us consider: and,also,too,as well,anyway,besides and furthermore.

And is used to join two things,actions or ideas in one sentence.We can use and to join phrases and clauses,as well as sentences.

Example

  • My uncle would never steal.He worked in a bath house and never took a bath for five years.
  • Laugh and the world laughs with you;snore and you sleep alone. (Anthony Burgess)

Note: Do not start a sentence with and.

Also is used to link an idea,thing or action to another;this time from the previous sentence.It is placed directly before the verb.

Example

  • They also serve who stand and wait.(Milton)

Note: When we use the auxiliary verbs,can and have,the word also is placed after the auxiliary.

Example

  • We can also dream.We have also won laurels.

Note: With negative statements don’t use also Use either.

Too is used at the end of a sentence,when you are adding something to a list of things you have given in the previous sentence.

Example

“Hold up your right arm,”the judge said.

“Can’t,your honour.Got a shot in it.”

“Then hold up your left arm.

“”Can’t.Got a shot in that too.

“”Then hold up your leg,”the judge said,”No man can be sworn into this court,sir,unless he holds up something.”

Note: Don’t use too with negative statements.Use either.
Example

  • He didn’t smoke or drink.He didn’t gamble either.

As well is used at the end of a sentence,when you’re adding something to a list of things that you have given in the previous sentence.
Example

  • Shakespeare has written 37 plays.He has composed a sonnet sequence as well.

Note: Don’t use as well with two negative statements.Use either.

Example

  • Priya is not coming to the party.Prem can’t come either.

Anyway/Besides is used at the beginning of a sentence,when you have given one reason for something and you want to add another.This is used in informal,especially spoken,contexts.
Example

The following is supposedly a true story.Besides being true,the story is strange,weird,surprising and funny.

A Japanese rancher told reporters,in July,in Tokyo that he herds cattle by outfitting them with pocket pagers (beepers),which he calls from his portable phone.After a week of training,the cows associate beeping with eating and hustle up for grub.

Furthermore is used at the beginning of a sentence,to add a more important fact than the one you gave in the previous sentence.This is used in formal,written contexts.

—–
This article has been written by Dr V Saraswathi for Times of India

திண்ணை 7.11.2010

நவாப் ராஜமாணிக்கம் என்பவர், அந்தக் காலத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்த நாடக நடிகர். சொந்தமாக நாடகக் கம்பெனி வைத்து, தமிழகம் முழுவதும் நாடகங்கள் நடத்தி வந்தார். இவர், ஒருமுறை தன் நாடகத்தைக் கும்பகோணத்தில் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அதே நாட்களில், எம்.ஆர்.ராதாவும் கும்பகோணத்தில் தன் நாடகத்தை நடத்தி வந்தார்.
நவாப் ராஜமாணிக்கத்தினுடையது புராண-பக்தி நாடகங்கள்! ராதாவுடையதோ நாத்திகப் பிரசார நாடகங்கள். நவாப்பின் நாடகங்களுக்குத் தான் நல்ல கூட்டம்; வசூல். ராதாவுக்கு, “கலெக்ஷன்’ சரியில்லை.
ஒரு நாள், நேராக நவாப் ராஜமாணிக்கத்திடம் போனார் ராதா. “எனக்கு அவசரமாகக் கொஞ்சம் பண உதவி வேண்டும்; கொடுங்கள்…”  என்று கேட்டார். ராஜமாணிக்கத்திற்குக் கோபம் வந்து விட்டது.
ஏன்யா… நான் பக்தி நாடகம் போடறேன்… எனக்கு எதிராக நீ நாத்திகப் பிரசார நாடகம் போடறே. அப்புறம் என்னிடமே வந்து பணம் கேட்கிறாயே?” என்று கேட்டார்.
“நான், “கடவுள் இல்லை’ன்னு சொல்லி நாத்திக நாடகம் போடறதால தான், “கடவுள் உண்டு’ன்னு சொல்லி பக்தி நாடகம் போடற உங்க நாடகத்துக்கு கூட்டம் வருது. என் மீது இருக்கிற கோபத்திலே, ஆஸ்திகர்கள் உங்க நாடகத்துக்கு வர்றாங்க. நாளைக்கே நான் என் நாடகத்தை வேற ஊருக்கு மாத்திட்டுப் போயிட்டா, அப்புறம் உங்க நாடகத்துக்கு எவனும் வர மாட்டான். அப்புறம், நீங்க ஈ ஓட்ட வேண்டியது தான். இப்ப என்ன சொல்றீங்க? பணம் கொடுக்கறீங்களா அல்லது நாளைக்கே நான் நாடகக் குழுவோட வேறு ஊருக்குப் புறப்படவா?’ என்று கேட்டார் ராதா.
கொஞ்சம் யோசித்த நவாப் ராஜமாணிக்கம், பேசாமல் உள்ளே போய், ஒரு பெருந் தொகையைக் கொண்டு வந்து ராதாவிடம் கொடுத்து, வழியனுப்பி வைத்தார்.

source: DINAMALAR

பார்த்தது..கேட்டது..படித்தது 7.11.2010

சென்னையிலிருந்து ஒரு வாசகர், தன் மகளுக்கு வரன் பார்த்த அனுபவம் பற்றி எழுதிய கடிதத்தைப் படியுங்களேன்…


அன்புள்ள அந்துமணிக்கு வணக்கம். நான் தங்களுடைய வாசகன். நான் ஒரு தேசிய வங்கியில் வேலை பார்த்து, ஓய்வு பெற்றவன். வருமான வரித்துறையில் அதிகாரியாக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர் என் மனைவி. எங்களுக்கு ஒரு மகனும், ஒரு மகளும் தான். என் மகளுக்குத் திருமணம் செய்ய வரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களை உங்களுடனும், வாசகர்களிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.
ஆணுக்குப் பெண் சளைத்தவள் அல்ல என்றும்,  கிரண்பேடி போன்ற தீரமிகு பெண்கள் உள்ளனர் என்றும், பல்துறைகளிலும் பெண்கள் கொடி கட்டிப் பறக்கின்றனர் என்றும், நாம் ஜம்பமடித்துக் கொண்டாலும், திருமணம் என்று வரும்போது ஆணாதிக்கம் அதிகமாயிருப்பதுடன் பெண்ணையும், பெற்றவர்களையும் கிள்ளுக் கீரையாக மதிப்பிடுவதே இன்றும் தொடர்கிறது.
என் மகள் பி.காம்., முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்று, எம்.எஸ்ஸி., சைக்காலஜி மற்றும் மனிதவள மேம்பாட்டில் முதுகலை பட்டம் பெற்றவள். அழகும், திறமையும் உள்ளவள். அவளுக்கு வரன் பார்க்க செய்தித்தாளில் வந்த விளம்பரங்களைப் பார்த்த போது, அதிர்ந்து போனேன்.
மாப்பிள்ளையாக விரும்பும் பையன் எந்த நிறத்திலும், காமாலைக்காரனைப் போலவோ, வழித்தெடுக்கும் கறுப்பாகவோ இருக்கலாம்; ஆனால், மணமகளோ பால் வெள்ளையாக இருக்க வேண்டும். கோதுமை நிறமா? வேண்டவே, வேண்டாம். மிக அழகியாக, இந்திய அழகிப் போட்டியில் பங்கு கொள்ள வேண்டிய அழகுடன் இருத்தல் அவசியம். மணமகன் எப்படி வேண்டுமானாலும் கரடு, முரடாகக் கூட இருக்கலாம்; இது மிகவும் அடிப்படையான விஷயம்.
பெண் பார்த்தலில் துவங்கி, திருமணம் முடியும் வரை பெண் மிக ஒல்லியாக இருத்தல் அவசியம்; ஆனால், மணமகன் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். திருமணம் முடிந்த சில வாரங்களில் பெண், “குண்டாக”  மாற வேண்டும். அப்போது தான் உறவினர்களும், நண்பர்களும் மணமகன் வீட்டில் அப்பெண்ணை நல்ல போஷாக்குடன், “கவனித்து” கொள்வதாக நம்புவர்.
இன்னொரு விஷயம்: பெண் குடும்பம், கட்டுப்பெட்டியான குடும்பமாக இருக்க வேண்டும். இதன் பொருள் என்னவென்று விளங்கவில்லை. பெண்ணின் தந்தை பஞ்சகச்சம், உச்சிக் குடுமியுடனும், தாயார் மடிசாருடன் இருக்க வேண்டுமா… தெரியவில்லை. ஆனால், அதே சமயம், “முற்போக்கு”  கொள்கைகளுடன் நவநாகரிகமாகவும் இருக்க வேண்டும். வைதீகமாக ஆசாரமாக இருப்பதுடன், “கடவுள் பயம்”(கடவுளிடம் அன்பு தேவையில்லை; பயம் தான் தேவை) இருப்பதுடன் நாசூக்காக, மிடுக்காக, ஆணவம் இன்றி, மாடர்ன் ஆக இருத்தல் வேண்டும்.
அடுத்த நிபந்தனை: “ஹோம்லி!’ இதற்குப் பொருள் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டுமா அல்லது வேலையில் இருக்கக் கூடாதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், பல மணமகன்கள் வேலை பார்க்கும், “ஹோம்லி’ பெண்களையே தேடுகின்றனர். வேலைக்கும் போய்க் கொண்டு, வீட்டையும் கவனித்து, சமையல் முதல் அனைத்து வேலைகளையும் செய்வதுடன், மாப்பிள்ளையின் நண்பர்களுடன், “நாசூ” க்காக பழகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
அடுத்தது, ஆங்கிலப் புலமை அடிப்படைத் தேவைகளில் ஒன்று!
தொழில் மற்றும் சம்பளம் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. டாக்டருக்கு டாக்டரும், சாப்ட்வேருக்கு சாப்ட்வேரும் தேவை. ஒரே தொழிலில் இருத்தல் அவசியம். இன்னும் சிலருக்கோ, மிகவும் அதிக அளவில் படித்திருக்க வேண்டும்; வீட்டில் இருந்து வித, விதமாய் சமைத்துப் போட்டால் போதும்;  படித்த படிப்பு  வீணாவது பற்றி கவலையில்லை.
அடுத்தது, அமெரிக்கா போன்ற வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைகளும், அவர்களது பெற்றோரும் செய்யும் கிராக்கி, மேல் நாட்டில் படிப்பவராகவோ, வேலை செய்பவராகவோ இருக்க வேண்டும் அல்லது சொந்த செலவில் விசா வாங்கக் கூடிய திறன் இருக்க வேண்டும்.
வரதட்சணை தேவையில்லை என்பதில், உள் சூட்சமம் உள்ளது. ஆனால், மற்ற வாழ்க்கை வசதி சாதனங்கள் பூரணமாகத் தேவை என்பதுதான் உள்ளர்த்தம். அதுவும் வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளையாக இருந்தால், போக, வர விமானச் செலவு பெண் வீட்டாருடையது தான்.
இவ்வளவு சிரமங்களையும் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, எனக்கு ஒருவர் போன் செய்து, என் மகள் ஜாதகம் கிடைத்ததாகவும், தன் இரண்டு மகன்களில் மூத்த மகன் பெங்களூரூவில் மாதம்  50 ஆயிரம் ரூபாய் சம்பாதிப்பதாகவும், தமிழகத்தின் ஒரு பெரிய நகரில் வீடும், மகனுக்கு சொந்த கார் உள்ளதாகவும், தங்களுக்கு, “எதிர்பார்ப்பு’ ஏதுமில்லை; தங்களுக்கு பந்தா கிடையாது என்றும் கூறி, அணுகினார்.
அந்தப் பையனும் மிக நல்ல முறையில் பழகி, என் மகளைப் பற்றிய விவரங்களை தெரிந்து கொண்டான். அவள் தற்போது உள்ள சைக்காலஜிஸ்ட் வேலையில் தொடரலாமென்றும், தான் சாப்ட்வேர் துறையில் இருந்தாலும், சைக்காலஜிஸ்ட் ஆட்சேபனையில்லை என்றும், புகைப்படத்தைப் பார்த்து பெண் பிடித்திருப்பதாகவும் கூறி, புகைப்படத்தையும் வாங்கி வைத்துக் கொண்டனர்.
என் மகள் வேலை பயிற்சி காரணமாக வெளியூரில் இருந்ததால், வாரம் இருமுறை போன் செய்து, அவள் எப்போது வருவாள் என்று விசாரித்தபடி இருந்தனர். இவ்வாறு இரண்டு மாதம் கழிந்தன.
என் மகள் வந்த விவரம் தெரிவித்தவுடன், என் வீட்டிற்கு வந்த மணமகனின் பெற்றோர் மற்றும் தாத்தா அவளிடம் பேசி, பின் பெண்ணைப் பிடித்து விட்டதாகவும், அவளே தங்கள் மருமகள் என்று முடிவெடுத்து விட்டதால் புகைப்படத்தை வைத்துக் கொள்வதாகவும், சில நாட்களில்  பெண்ணை ஒரு சம்பிரதாயத்துக்கு, “பார்க்க’ மணமகனை மட்டும் அனுப்புவதாகவும் கூறிச் சென்றனர்.
நாங்களும் மிக நல்லவர்களாக இருக்கின்றனர், இந்த இடம் முடிந்த மாதிரி தான் என்று அவர்கள் கொடுத்த அபிப்ராயத்தின் பேரில் மணநாள் மற்றும் மண்டபம் தேர்வு செய்ய முயன்றோம்.
திடீரென்று ஒருநாள் மணமகன் தந்தை போன் செய்து, தன் மகன் ஓராண்டுக்கு திருமணம் வேண்டாமென்று கூறுவதாகவும், உடனே மணமகள் சாப்ட்வேர் ஆக இருந்தால் பரவாயில்லை என்றும் பேச்சை மாற்றி கூறினார். நான் எவ்வளவோ எடுத்துரைத்தும், தன் மகன் இந்த முடிவை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை என்றும் கூறினார்.
தன் மகன் ஓராண்டு கழித்து திருமணம் செய்வதாயிருந்தால் இப்போது ஏன் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு தோன்றவில்லை? என் மகள் சைக்காலஜிஸ்ட் என்று தெரிந்து ஒப்புக் கொண்டு, பின்னர் சாப்ட்வேர் புரொபஷனல் தான் வேண்டும் என்று கூறுவது என்ன நியாயம்? சுமார் மூன்று மாதம் தொங்கலில் வைத்தனர்.
இதிலிருந்து, பெண்ணையும், பெற்றோரையும் கிள்ளுக்கீரையாக எண்ணும் போக்கு இன்றும் மாறவில்லையென்று எனக்குப் படுகிறது.
— “இக்காலத்தில் இன்னும் கட்டுப்பெட்டித்தனம் மாறவில்லையே…”என, கடிதத்தை படித்த பின் சலிப்பு தட்டியது.

Source of this article: Dinamalar