இந்திய ராணுவத்தில் வீரர்களின் உணவு வழக்கங்கள்

india-kashmir-soldier-sweets-lg

ராணுவத்தில், அவரவர்கள் சுவைக்கு ஏற்ப, ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக உணவு சமைக்க முடியாது. நூறு முதல், ஆயிரம் பேர் வரையிலான ஒவ்வொரு முகாம்களிலும், அத்தனை பேருக்கும், ஒரே வகை, ஒரே சுவை, ஒரே அளவிலான உணவு முறைதான்.

காலை எழுந்தவுடன், நான்கு மணிக்கெல்லாம் சூடான தேனீர்.

காலை ஏழரை மணி அளவில் சிற்றுண்டி,

மதியம் ஒரு மணியளவில் பகல் உணவு.

மாலை நான்கு மணியளவில் தேனீர்.

இரவு எட்டு மணிக்கு உணவு.

இதுதான் தினசரி வழங்கப்படும் உணவு முறை.தினசரி உணவுக்காக வழங்கப்படும் பொருட்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும், ஒரு அளவு உண்டு. ஒரு நபருக்கு, ஒரு நாள் உணவுக்காக வழங்கப்படும் பொருட்கள்:

அரிசி – 420 கிராம்,

கோதுமை மாவு – 210 கிராம்,

பருப்பு – 90 கிராம்,

சர்க்கரை – 90 கிராம்,

வனஸ்பதி – 60 கிராம்,

தேயிலை – 8 கிராம்,

காய்கறி – 250 கிராம்,

உருளைக்கிழங்கு – 100 கிராம்,

வெங்காயம் – 60 கிராம்,

ஆட்டுக்கறி – 100 கிராம் அல்லது கோழிக்கறி – 60 கிராம்,

பால் – 200 மி.லி.,

பழம் – 100 கிராம்

என்ற அளவில் வழங்கப்படுகிறது.

ஒரு முகாமில் நூறு வீரர்கள் இருந்தால், மேற்கூறிய ஒரு நபருக்கான உணவுப் பொருட்களின் அளவு போல், நூறு நபர்களுக்கான உணவுப் பொருட்களை எடுத்து, அன்றைய சமையலுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்வர்.ஒரு முகாமில், குறைந்தபட்சம் ஒரு வாரத்திற்குண்டான உணவுப் பொருட்கள் எப்போதும் கைவசம் இருக்கும்.

ராணுவ முகாம்களுக்கு இந்த உணவுப் பொருட்களை வழங்குவதற்காக, ஒரு பகுதியில் அமைந்துள்ள அனைத்து முகாம்களுக்கும் என, ஒரு இடத்தில் ஆர்மி சப்ளை டெப்போ அமைந்திருக்கும்.ஒரு வீரர், தினசரி நூறு கிராம் அளவிலான மாமிசம் உண்டாலும், சமைத்துப் பரிமாறுவதில், சில சிக்கல்கள் உண்டு. இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை இருநூறு கிராம் என்ற கணக்கில், (நூறு பேர் இருந்தால்) இருபது கிலோவாக வாங்கி, சமைத்துப் பரிமாறுவர். இதன்படி, ஒருநாள் விட்டு ஒரு நாள், அசைவம் பரிமாறப்படும்.

ராணுவ முகாம்களுக்குள், மாட்டிறைச்சி, பன்றி இறைச்சி போன்றவைகளுக்கு இடமில்லை. மாடு, பன்றி போன்றவைகளின் இறைச்சியை, ராணுவ முகாம்களுக்குள் எடுத்து வருவதே, கடுமையான தண்டனைக்குரிய குற்றம்.

எல்லைப் பகுதிகளில் தனித்தனிக் குழுக்களாகக் செல்லும் போது, ரொட்டி, பூரி, பட்டர், ஜாம், இப்படி எதையாவது மூட்டை கட்டி, தோளில் மாட்டிக் கொண்டு போய், வாரக் கணக்கில் அதையே சாப்பிட வேண்டி வரும். சமயத்தில், அதுவும் தீர்ந்து போய், ஒரு சில நாட்கள் பட்டினி கிடக்கவும் பயிற்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.

— “ராணுவம் ஓர் அறிமுகம்”  நூலிலிருந்து…

Article Source: DINAMALAR

திண்ணை 21.11.2010

என்னுடைய தேசாபிமான எண்ணங்கள் உருவாவதற்கு மிகவும் உதவியாக இருந்தவர், என் நண்பர் நாகராஜ ஐயங்கார். நாமக்கல்லில் இருந்து இவர், சென்னை சென்று வக்கீலுக்குப் படித்தார்.
அப்போது சென்னை மூர்மார்க்கெட்டில் அடிக்கடி நடக்கும் பாரதி பிரசங்கங்களுக்கு இவர் போவார். அந்தக் காலத்தில், மூர்மார்க்கெட்டில் இப்போது உள்ளது போலக் கட்டடங்கள் இல்லை. பெரும் பகுதியும், புழுதி படிந்த பொட்டலாக இருக்கும். பாரதியாருடைய சுதந்திரப் பிரசங்கங்கள் அங்கேதான் நடக்கும்; மக்கள் திரளாகக் கூடுவர்.


விடுதலை வேட்கைமிக்க அநேக புதுப் புதுப் பாடல்களை, பாரதியார் இந்த மூர்மார்க்கெட் பிரசங்களிலேதான் அரங்கேற்றினார். அவர் சென்னையை விட்டு, புதுச்சேரிக்குள் புகுந்து கொள்வதற்கு, சில காலத்துக்கு முன்புதான், ஒரு நாள் மூர்மார்க்கெட் பிரசங்கத்தில்,என்று தணியும் இந்த சுதந்திரம் தாகம்…“என்ற பாடலை முதன்முதலாகப் பாடி, மிக்க ஆவேசத்துடன் பிரசங்கம் செய்தார். அந்தக் கூட்டத்துக்கு, நாகராஜ ஐயங்கார் போயிருந்தார்.
பாரதியார் பாடிய அந்தப் பாட்டின் சில முக்கியமான அடிகளை, அப்படியே நாகராஜ ஐயங்காரும், மற்ற மாணவர்களும் எழுதி, பாடம் பண்ணிக் கொண்டனர்.
அந்தப் பிரசங்கத்துக்கு சில நாட்களுக்குப் பின், நாமக்கல்லுக்கு வந்த நாகராஜ ஐயங்கார், எங்களை எல்லாம் கூட்டி வைத்து, பாரதியாரின் புதுப்பாட்டைப் பற்றியும், அதிலுள்ள சில குறிப்பிடத்தக்க சொற்றொடர்களையும் சொல்லி, புகழ்ந்து கொண்டிருந்தார். அவர் கடைசியாக மூர்மார்க்கெட்டில் பாடிய, “என்று தணியுமிந்த சுதந்திர தாகம்…” என்ற பாட்டும், அன்று அவர் பேசிய பேச்சும், இளைஞர்களுக்கு சுதந்திர ஆவேசத்தை ஊட்டக் கூடியவை. அவர் அன்று பாடியதாக, நாகராஜ ஐயங்கார் எழுதிக் கொண்டு வந்து எங்களுக்கெல்லாம் சொன்ன பாட்டுக்களின் சில முக்கியமான பகுதிகளை, இப்போது வெளியாகி விற்பனைக்கு வரும் புத்தகங்களில் காண முடியாது. அந்தச் சில அடிகள், மிகவும் உத்வேகம் உள்ளவைகளாகக் கருதப்பட்டு, அப்போதே அரசாங்கத்தால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.


பின்னர், பாரதியார் பாடல்களை அச்சிட்டவர்கள், அந்தக் குறிப்பிட்ட சொற்றொடர்களை உடைய சில அடிகளை அடியோடு விட்டு விட்டும், புள்ளிகளை வைத்தும், வேறு சில இடங்களில் இடைச் செருகல் செய்தும், அச்சிட்டு விற்கலாயினர். நாளடைவில், விடுபட்ட வரிகளுக்காகப் புள்ளிகள் வைத்து அச்சிடுவதும் போய்விட்டது. மாற்றப்பட்ட பாட்டுகளும் மறைந்து விட்டன. இப்போது கிடைப்பது, இடைச் செருகலோடு கூடிய பாட்டுக்கள் தாம்! நாகராஜ ஐயங்கார் எழுதிக் கொண்டு வந்து, எங்களுக்குச் சொன்ன பாட்டிற்கும், இப்போது புத்தகத்தில் படிக்கிற, “என்று தணியும் இந்த சுகந்திர தாகம்…”  பாட்டிற்கும் எவ்வளவோ வித்தியாசம் இருக்கின்றன.
— “என் கதை” நூலிலிருந்து  நாமக்கல் கவிஞர்  ராமலிங்கம் பிள்ளை.

*****************************************************

அந்த நான்கு வயதுக் குழந்தை செய்வதை, அந்த வீதியிலுள்ள அத்தனை குழந்தைகளும் செய்யும்; அந்தக் குழந்தை சொல்கிற விளையாட்டைத் தான், எல்லாக் குழந்தைகளும் விளையாடும். அந்தக் குழந்தையை ஒரு மனநல நிபுணர், தொலைவிலிருந்து கவனித்து, என்ன செய்கிறதென்று பார்த்தார். தான் விரும்பும் விளையாட்டை, மற்றவர்களிடம் அது வற்புறுத்தவில்லை. மாறாக, தனியாய் அமர்ந்து அந்த விளையாட்டை ரசித்து விளையாடுகிறது. அதிலேயே மூழ்கி ஆனந்தமாய் இருக்கிறது. அதைப் பார்க்கிற மற்ற குழந்தைகள், தாமாக வந்து சேர்ந்து கொள்கின்றன என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். நாம் செய்வதை ரசித்துச் செய்தால், உலகம் நம்மைப் பின்பற்றும் என்பதை, அந்தக் குழந்தை கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.

Article source: Dinamalar

திண்ணை 14.11.2010

தி.மு.க., ஆட்சிக்கு வரும் முன், காங்கிரசை எதிர்த்து சந்தித்த பொதுத் தேர்தல் அது. போராட்டத்தில், துப்பாக்கிச் சூட்டிற்கு ஆளாகி இறந்த ஒரு தோழரின் விதவை மனைவி, “கூலி உயர்வு கேட்டான் அத்தான்; குண்டடிபட்டு செத்தான்...”  என்று அழுவது போல, பல நூறு சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டன.

தி.மு.க.,வை எதிர்த்து பிரசாரம் செய்தார் ஈ.வெ.ரா., ஒரு கூட்டத்தில், “பிரச்னைக்கு வழி சொல்லாமல், அரசாங் கம் தாலியை அறுத்து விட்டது என்று சொல்லுகிறாயே… அண்ணாதுரை ஆட்சிக்கு வந்தால், மறு தாலி போடு வாயா?” என்று கடுமையாகக் கேட்டார்.

வேறெங்கும் இந்தப் பிரச்னைக்குப் பதில் சொல்லாத அண்ணாதுரை, பிரமாண்ட மான ஈரோடு கூட்டத்தில் பதில் சொன்னார்…
“மறு தாலி போடுவாயா என் கிறார், என் தலைவர் ஈ.வெ.ரா.,  மறு தாலி போட மாட்டான் அண்ணாதுரை; அப்படியே போட்டாலும், என்னுடைய தலைவர், ஈ.வெ.ரா.,வைப் போல், அவரசப்பட்டு போட மாட்டான்…” என்றார்.

அண்ணாதுரையின் பதிலைப் படித்த ஈ.வெ.ரா., கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, பிறகு லேசாகக் சிரித்தார். “உம்… அது ஆத்திரத்தில் எடுத்த அவசர முடிவு…’ என்றார். தன் இரண்டாவது திருமணத்தைக் குறிப்பிட்டு!
— திருச்சி செல்வேந்திரன் எழுதிய, ” ஈ.வெ.ரா., கலைஞருடன் கார் பயணங்களில்’ நூலிலிருந்து…

****************************************

பாண்டியருக்கு மீன் கொடி, சோழருக்கு புலிக் கொடி, சேரனுக்கு வில் கொடி. அதுபோல், ஐதராபாத் சமஸ்தான மன்னர் நிஜாமுக்கு, “ரொட்டிக் கொடி” என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா? “காம்ருதீன் கான்” என்ற பெயர் கொண்ட நிஜாம், தன் கொடியின் நடுவே, வெந்தும், வேகாத ரொட்டியை சின்னமாக அமைத்தார்.
இது, முதலாம் நிஜாமின் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது. ஐதராபாத்தின் மேற்கே, 480 கி.மீ., தொலைவில் உள்ள அவுரங்காபாத் நகரின் வெளியே, ஒரு சூபி மகான் இருந்தார். அவர் ஒருமுறை, காம்ருதீனுக்கு சப்பாத்தி ரொட்டிகளைத் தந்தார். குளிர் மிகுந்த அந்தப் பனிக் காலத்தில், அவரால் ஏழு ரொட்டிகளை மட்டுமே உண்ண முடிந்தது.
மேலும், சில ரொட்டிகளை உண்ணுமாறு, காம்ருதீனை (முதல் நிஜாமை) வற்புறுத்தினார் அந்த ஞானி. அவர் மறுத்து விடவே, அந்த ஞானி தீர்க்க தரிசனமாக, “ஐதராபாத்தின் முதல் நிஜாமான காம்ருதீன் வம்சத்தில், ஏழு மன்னர்கள் மட்டுமே இருக்குமாறு விதிக்கப்பட்டு விட்டது. அக்குடியில், ஏழு மன்னர்களுக்கு மேல் இருக்க முடியாது…” என்றாராம்.
இது மெய்யோ, பொய்யோ தெரியவில்லை. இக்குடியின் கடைசி மன்னரான நிஜாம், ஏழாமவர். இவர்தான், இந்தியாவுடன் தன் அரசை இணைப்பதற்கு முதலில் மறுத்து, பின்னர் வல்லபாய் படேல் நடவடிக்கை எடுத்ததும், ஐதராபாத் சமஸ்தானத்தை இணைத்தார்.
— ப.சிவனடி எழுதிய, “இந்திய சரித்திரக் களஞ்சியம்’ நூலிலிருந்து..

****************************************

ஒருமுறை, அரசினரால் எழுதப் பட்ட பாட நூல்களைத் திருத்தி அமைக்க, கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையும், இன்னும் சில பெரியோர் களும், அவர்களுக்கு உதவியாக சிலரும் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர்.
ஒருநாள் அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட புத்தகத்தில், “கிளி” எனும் பாடம் வந்தது.  தலைப்பில் கிளியின் படமும் வரையப் பட்டிருந்தது. விநாயகம் பிள்ளை, எல்லா ரையும் புத்தகத்தை மூடும்படி செய்துவிட்டு, “கிளிக்கு விரல் முன்னே எத்தனை? பின்னே எத்தனை?” என்று கேட்டார்.
“முன்னே மூன்று விரல்; பின்னே ஒரு விரல்…” என்றனர் சில இளைஞர்கள். மற்றவர்களும், அதுவே சரி என்றனர். உடனே விநாயகம் பிள்ளை, எல்லாரையும் புத்தகத்தைத் திறந்து பார்க்கும்படி கூறினார். படத்தில் உள்ள கிளியும், முன்னே மூன்று விரல்களைக் காட்டிக் கொண்டு தான் இருந்தது. “இது பிழை; கிளிக்கு விரல் முன்புறம் இரண்டு. அதுபோல் பின்புறமும் இரண்டு உண்டு…”என்றதும், யாவரும் அதிசயித்தனர். விநாயகம் பிள்ளை அந்த அளவிற்கு கிளியின் கால் அமைப்பைக் கூட கவனித்து வைத்திருந்தார்.

****************************************

செப்பு மொழி பதினெட்டுடையாள்…என்று, அன்னை பாரதத்தைப் போற்றிப் பாடினார் பாரதி. அந்தப் பதினெட்டு மொழிகள் எவை?

  • அங்கம்
  • அருணம்
  • கலிங்கம்
  • கவுசிகம்
  • காம்போசம்
  • கொங்கணம்
  • கோசலம்
  • சாவகம்
  • சிங்களம்
  • சிந்து
  • சீனம்
  • சோனகம்
  • திராவிடம்
  • துளுவம்
  • பப்பரம்
  • மகதம்
  • மராடம்
  • வங்கம்

ஆகியன. இதில், திராவிடம் என்பது தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய நான்கும் அடங்கும்.

Source of this article: DINAMALAR

திண்ணை 31.10.2010

“சமைப்பது எப்படி?” படித்திருக்கிறோம். “சாப்பிடுவது எப்படி?” அதற்கும் சாஸ்திரம் இருக்கிறது.

* பகலில் ஒரு வேளையும், இரவில் ஒரு வேளையும் மட்டுமே போஜனம் செய்ய வேண்டும். சந்தியா காலம், விடியற்பொழுது, நடுநிசி ஆகிய வேளைகளில் எதையும் புசிக்கலாகாது.

* தாமரை இலை தவிர, வேறு எந்த இலையிலும் பின்புறத்தில் சாப்பிடக் கூடாது.

* போஜன காலத்தில் பேசினால், ஆயுள் குறையும்.

* ஈர வஸ்திரத்துடனும், ஒற்றை வஸ்திரத்துடனும் சாப்பிடக் கூடாது.

* மனைவி சாப்பிடும் போது, கணவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது.

* பந்தி போஜனம் பண்ணும்போது, முன்னதாக எழுந்து விடலாகாது. அப்படி எழுந்து விட்டால், அந்தப் பந்தியைச் சேர்ந்த மற்றவர்களின் பாவத்தை அவன் அடைய வேண்டும்.

* பழம், பட்சணம் இவைகளைக் குழந்தைகளுக்கு முதலிலும், மற்ற பதார்த்தங் களைப் பெரியவர்களுக்கு முதலிலும் பரிமாற வேண்டும்.

****************************************

தஞ்சை பெரிய கோவிலை ராஜராஜசோழன் கட்டி 1000வது ஆண்டு நிறைவடைந்துள்ளது. இது சம்பந்தமாக பல நூறு ஆண்டுகளாக வழங்கும் ஒரு கர்ண பரம்பரைக் கதை: சிற்பிகள் இரவு பகலாக கோவிலைக் கட்டும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். இதில் கிழவி ஒருத்தியும் பங்கு கொண்டாள். சிற்பிகளுக்குத் தாகம் எடுக்கும்போது, குளிர்ந்த நீரைக் கொடுத்து உதவி வந்தாள்.எல்லாப் பணிகளும் முடிந்து, கடைசியாக கர்ப்ப கிரகத்தின் மேல் விமானம் அமைக்கும் வேலை நடந்து வந்தபோது, “பாட்டி… உங்கள் பொருள் ஏதாவது ஒன்று கொடுங்கள். அதை விமானத்தில் வைக்கிறோம்…’ என்றனர், சிற்பிகள்.”என் வீட்டு வாசற்படி தான் இருக்கிறது. வேறென்ன என்னிடம் உள்ளது?’ என்றாள் அவள்.விமானத்தின் உச்சியில் கலசங்களை அமைப்பதற்கான பிரம்மரந்திரத்தை மூடும் கருங்கல் பலகை ஒன்று தேவையாக இருந்தது. பாட்டி வீட்டு வாசற்படிக் கல்லை அதற்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.கும்பாபிஷேகத்தை நாடு போற்றும் விதமாகக் கொண்டாடினான் ராஜராஜன். அன்றிரவு அவன் கனவில் சிவபிரான் தோன்றினார். “கோவில் அழகாக அமைந்திருக்கிறதா?’ என்று கேட்டான் மன்னன். “நீ கட்டிய கோவிலில், கிழவியின் நிழலில் சுகமாக இருக்கிறேன்…’ என்றார் சிவன்.விழித்துக் கொண்ட மன்னன், மனதில் இருந்த கர்வம் கரைந்தது. கிழவி போன்ற சிறந்த பக்தைகள் தன் நாட்டில் இருப்பதை அறிந்து மகிழ்ந்தான்.

************************************

அக்பர் பாதுஷாவுக்கு தம் ஆஸ்தான வித்வான் தான்சேனிடம் மிகுந்த மதிப்பு உண்டு. அவரது இசைப் புலமையை மிகவும் கொண்டாடினார்.ஒருநாள் அவர் தான்சேனிடம், “உன் குருவை ஒருநாள் இங்கே வந்து பாடச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்ட போது, “அவர் இங்கே வரமாட்டார்; நாம் தான் அங்கே போக வேண்டும்…’ என்று  கூறினார் தான்சேன். தாம் பேரரசர் என்ற முறையில் இல்லாமல், சாதாரண உடுப்பு அணிந்து, தான்சேனுடன் நகருக்கு வெளியே அந்தப் பாடகரின் குரு பாவா ஹரிதாஸ் என்பவர் குடியிருந்த குடிலுக்குப் போனார் அக்பர். அவரது இசையைக் கேட்டு மெய்மறந்து இருந்தார்.சில நாட்களுக்குப் பின், ஒருநாள் தான்சேன் பாடிய போது அக்பர், “என்ன தான்சேன்… உன்னுடைய குரு எவ்வளவு நன்றாக பாடுகிறார். அவருடைய பாட்டுடன் ஒப்பிட்டால் உன் பாட்டு சப்பென்றிருக்கிறதே!’ என்றார். “பிரபுவே… நான் உங்களுக்காகப் பாடுகிறேன்; அவர், பகவானுக்காகப் பாடுகிறார். இதுதான் காரணம்!’ என்றார் தான்சேன்.

source of  this article: Dinamalar