இந்திய ராணுவத்தில் வீரர்களின் உணவு வழக்கங்கள்

india-kashmir-soldier-sweets-lg

ராணுவத்தில், அவரவர்கள் சுவைக்கு ஏற்ப, ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக உணவு சமைக்க முடியாது. நூறு முதல், ஆயிரம் பேர் வரையிலான ஒவ்வொரு முகாம்களிலும், அத்தனை பேருக்கும், ஒரே வகை, ஒரே சுவை, ஒரே அளவிலான உணவு முறைதான்.

காலை எழுந்தவுடன், நான்கு மணிக்கெல்லாம் சூடான தேனீர்.

காலை ஏழரை மணி அளவில் சிற்றுண்டி,

மதியம் ஒரு மணியளவில் பகல் உணவு.

மாலை நான்கு மணியளவில் தேனீர்.

இரவு எட்டு மணிக்கு உணவு.

இதுதான் தினசரி வழங்கப்படும் உணவு முறை.தினசரி உணவுக்காக வழங்கப்படும் பொருட்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும், ஒரு அளவு உண்டு. ஒரு நபருக்கு, ஒரு நாள் உணவுக்காக வழங்கப்படும் பொருட்கள்:

அரிசி – 420 கிராம்,

கோதுமை மாவு – 210 கிராம்,

பருப்பு – 90 கிராம்,

சர்க்கரை – 90 கிராம்,

வனஸ்பதி – 60 கிராம்,

தேயிலை – 8 கிராம்,

காய்கறி – 250 கிராம்,

உருளைக்கிழங்கு – 100 கிராம்,

வெங்காயம் – 60 கிராம்,

ஆட்டுக்கறி – 100 கிராம் அல்லது கோழிக்கறி – 60 கிராம்,

பால் – 200 மி.லி.,

பழம் – 100 கிராம்

என்ற அளவில் வழங்கப்படுகிறது.

ஒரு முகாமில் நூறு வீரர்கள் இருந்தால், மேற்கூறிய ஒரு நபருக்கான உணவுப் பொருட்களின் அளவு போல், நூறு நபர்களுக்கான உணவுப் பொருட்களை எடுத்து, அன்றைய சமையலுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்வர்.ஒரு முகாமில், குறைந்தபட்சம் ஒரு வாரத்திற்குண்டான உணவுப் பொருட்கள் எப்போதும் கைவசம் இருக்கும்.

ராணுவ முகாம்களுக்கு இந்த உணவுப் பொருட்களை வழங்குவதற்காக, ஒரு பகுதியில் அமைந்துள்ள அனைத்து முகாம்களுக்கும் என, ஒரு இடத்தில் ஆர்மி சப்ளை டெப்போ அமைந்திருக்கும்.ஒரு வீரர், தினசரி நூறு கிராம் அளவிலான மாமிசம் உண்டாலும், சமைத்துப் பரிமாறுவதில், சில சிக்கல்கள் உண்டு. இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை இருநூறு கிராம் என்ற கணக்கில், (நூறு பேர் இருந்தால்) இருபது கிலோவாக வாங்கி, சமைத்துப் பரிமாறுவர். இதன்படி, ஒருநாள் விட்டு ஒரு நாள், அசைவம் பரிமாறப்படும்.

ராணுவ முகாம்களுக்குள், மாட்டிறைச்சி, பன்றி இறைச்சி போன்றவைகளுக்கு இடமில்லை. மாடு, பன்றி போன்றவைகளின் இறைச்சியை, ராணுவ முகாம்களுக்குள் எடுத்து வருவதே, கடுமையான தண்டனைக்குரிய குற்றம்.

எல்லைப் பகுதிகளில் தனித்தனிக் குழுக்களாகக் செல்லும் போது, ரொட்டி, பூரி, பட்டர், ஜாம், இப்படி எதையாவது மூட்டை கட்டி, தோளில் மாட்டிக் கொண்டு போய், வாரக் கணக்கில் அதையே சாப்பிட வேண்டி வரும். சமயத்தில், அதுவும் தீர்ந்து போய், ஒரு சில நாட்கள் பட்டினி கிடக்கவும் பயிற்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.

— “ராணுவம் ஓர் அறிமுகம்”  நூலிலிருந்து…

Article Source: DINAMALAR

திண்ணை 21.11.2010

என்னுடைய தேசாபிமான எண்ணங்கள் உருவாவதற்கு மிகவும் உதவியாக இருந்தவர், என் நண்பர் நாகராஜ ஐயங்கார். நாமக்கல்லில் இருந்து இவர், சென்னை சென்று வக்கீலுக்குப் படித்தார்.
அப்போது சென்னை மூர்மார்க்கெட்டில் அடிக்கடி நடக்கும் பாரதி பிரசங்கங்களுக்கு இவர் போவார். அந்தக் காலத்தில், மூர்மார்க்கெட்டில் இப்போது உள்ளது போலக் கட்டடங்கள் இல்லை. பெரும் பகுதியும், புழுதி படிந்த பொட்டலாக இருக்கும். பாரதியாருடைய சுதந்திரப் பிரசங்கங்கள் அங்கேதான் நடக்கும்; மக்கள் திரளாகக் கூடுவர்.


விடுதலை வேட்கைமிக்க அநேக புதுப் புதுப் பாடல்களை, பாரதியார் இந்த மூர்மார்க்கெட் பிரசங்களிலேதான் அரங்கேற்றினார். அவர் சென்னையை விட்டு, புதுச்சேரிக்குள் புகுந்து கொள்வதற்கு, சில காலத்துக்கு முன்புதான், ஒரு நாள் மூர்மார்க்கெட் பிரசங்கத்தில்,என்று தணியும் இந்த சுதந்திரம் தாகம்…“என்ற பாடலை முதன்முதலாகப் பாடி, மிக்க ஆவேசத்துடன் பிரசங்கம் செய்தார். அந்தக் கூட்டத்துக்கு, நாகராஜ ஐயங்கார் போயிருந்தார்.
பாரதியார் பாடிய அந்தப் பாட்டின் சில முக்கியமான அடிகளை, அப்படியே நாகராஜ ஐயங்காரும், மற்ற மாணவர்களும் எழுதி, பாடம் பண்ணிக் கொண்டனர்.
அந்தப் பிரசங்கத்துக்கு சில நாட்களுக்குப் பின், நாமக்கல்லுக்கு வந்த நாகராஜ ஐயங்கார், எங்களை எல்லாம் கூட்டி வைத்து, பாரதியாரின் புதுப்பாட்டைப் பற்றியும், அதிலுள்ள சில குறிப்பிடத்தக்க சொற்றொடர்களையும் சொல்லி, புகழ்ந்து கொண்டிருந்தார். அவர் கடைசியாக மூர்மார்க்கெட்டில் பாடிய, “என்று தணியுமிந்த சுதந்திர தாகம்…” என்ற பாட்டும், அன்று அவர் பேசிய பேச்சும், இளைஞர்களுக்கு சுதந்திர ஆவேசத்தை ஊட்டக் கூடியவை. அவர் அன்று பாடியதாக, நாகராஜ ஐயங்கார் எழுதிக் கொண்டு வந்து எங்களுக்கெல்லாம் சொன்ன பாட்டுக்களின் சில முக்கியமான பகுதிகளை, இப்போது வெளியாகி விற்பனைக்கு வரும் புத்தகங்களில் காண முடியாது. அந்தச் சில அடிகள், மிகவும் உத்வேகம் உள்ளவைகளாகக் கருதப்பட்டு, அப்போதே அரசாங்கத்தால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.


பின்னர், பாரதியார் பாடல்களை அச்சிட்டவர்கள், அந்தக் குறிப்பிட்ட சொற்றொடர்களை உடைய சில அடிகளை அடியோடு விட்டு விட்டும், புள்ளிகளை வைத்தும், வேறு சில இடங்களில் இடைச் செருகல் செய்தும், அச்சிட்டு விற்கலாயினர். நாளடைவில், விடுபட்ட வரிகளுக்காகப் புள்ளிகள் வைத்து அச்சிடுவதும் போய்விட்டது. மாற்றப்பட்ட பாட்டுகளும் மறைந்து விட்டன. இப்போது கிடைப்பது, இடைச் செருகலோடு கூடிய பாட்டுக்கள் தாம்! நாகராஜ ஐயங்கார் எழுதிக் கொண்டு வந்து, எங்களுக்குச் சொன்ன பாட்டிற்கும், இப்போது புத்தகத்தில் படிக்கிற, “என்று தணியும் இந்த சுகந்திர தாகம்…”  பாட்டிற்கும் எவ்வளவோ வித்தியாசம் இருக்கின்றன.
— “என் கதை” நூலிலிருந்து  நாமக்கல் கவிஞர்  ராமலிங்கம் பிள்ளை.

*****************************************************

அந்த நான்கு வயதுக் குழந்தை செய்வதை, அந்த வீதியிலுள்ள அத்தனை குழந்தைகளும் செய்யும்; அந்தக் குழந்தை சொல்கிற விளையாட்டைத் தான், எல்லாக் குழந்தைகளும் விளையாடும். அந்தக் குழந்தையை ஒரு மனநல நிபுணர், தொலைவிலிருந்து கவனித்து, என்ன செய்கிறதென்று பார்த்தார். தான் விரும்பும் விளையாட்டை, மற்றவர்களிடம் அது வற்புறுத்தவில்லை. மாறாக, தனியாய் அமர்ந்து அந்த விளையாட்டை ரசித்து விளையாடுகிறது. அதிலேயே மூழ்கி ஆனந்தமாய் இருக்கிறது. அதைப் பார்க்கிற மற்ற குழந்தைகள், தாமாக வந்து சேர்ந்து கொள்கின்றன என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். நாம் செய்வதை ரசித்துச் செய்தால், உலகம் நம்மைப் பின்பற்றும் என்பதை, அந்தக் குழந்தை கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.

Article source: Dinamalar